[[ Uke:::Spread my Wings!!::: ]]

[SHORT FIC] Whisper of Wind Kame Part

Cast : Akanishi Jin x Kamenashi Kazuya

Author : Uke

.

คุณเคยเป็นแบบผมบ้างไหมครับ?

จะตกหลุมรักใครทั้งที ก็ดันไปตกหลุมเจ้าคนซื่อบื้อซะได้

พูดก็พูดเถอะผมน่ะเป็นถึงหนุ่มป๊อบของโรงเรียนเชียวนะ

ถ้าอย่างนั้นทำไมผมถึงไม่ไปชอบคนอื่นแทนน่ะเหรอครับ?..

ผมว่า..คุณน่าจะรู้คำตอบอยู่แล้วล่ะ

.ใช่.เรื่องของหัวใจถ้ามันบังคับได้ง่ายๆอย่างรถของเล่นก็คงดีหรอก.

แล้วผมก็คงไม่ต้องมานั่งปวดหัวอยู่แบบนี้ด้วย

Overture :

" นี่เดี๋ยวก่อนสิคาเมะ! คาเมะรอเดี๋ยว " มือใหญ่ฉุดเอาต้นแขนเจ้าของชื่อ เมื่อดูว่าไม่มีวี่แววการตอบรับของอีกฝ่าย

"." ไม่มีการตอบรับอะไรจากคนเดิม ที่เปลี่ยนแปลงคงมีแค่เสียงฝีเท้าที่หยุดลง และเสียงหอบหนักๆด้วยความโกรธเท่านั้น

" อย่าเงียบอย่างนี้สิ..คาเม๊ะะะะ " ยังคงเป็นเสียงเดิมที่เฝ้าง้องอนให้อีกฝ่ายเอ่ยปากพูดกับตน

" นายทำอย่างนี้ทำไมจิน!!! " เสียงเล็กที่เล็ดลอดออกมาเดาได้ไม่ยากเลยว่ากำลังข่มความโกรธเอาไว้มากมายแค่ไหน

" ก้อก้อไอ้รุ่นพี่นั่นนายก็รู้มันคิดอะไรกับนาย " ทั้งที่เหตุผลก็รู้อยู่เต็มอก แต่คำแก้ตัวที่ออกมาดูจะไม่ใช่เหตุผลที่จะฟังขึ้นเอาซะเลย

" แล้วไงรุ่นพี่เขาจะคิดอะไรกับฉันแล้วมันเกี่ยวอะไรกับนายด้วย!! นายไปทำกับเขาแบบนั้นได้ไง..ยังไงเขาก็เป็นรุ่นพี่ในชมรมฉันนะ " คำแก้ตัวจากจินกลับยิ่งทำให้อารมณ์ของคาเมะคุกรุ่นขึ้นอีก

" ฉันจะทำอะไร.กับใคร.ที่ไหน.มันก็เรื่องของฉัน หรือว่านายแอบชอบฉันรึไงถึงต้องมาคอยตามอยู่แบบเนี๊ยะ!! " คำพูดที่ทำเอาจินจุกขึ้นมาถึงอก แม้แต่เจ้าตัวก็ยังตกใจกับคำพูดของตัวเองไม่น้อย

" เอ่อ..ฉันขอโทษจินช่างเถอะฉันรู้นายทำเพราะเป็นห่วง..ในฐานะหัวหน้าห้อง " คำพูดที่ดูจะขาดหายในตอนท้ายประโยคทำเอาคนฟังนิ่งไปทันที

" ฮ่าๆๆๆ ก็ใช่น่ะสิ ฉันเป็นหัวหน้าห้องดีเด่น 2 ปีซ้อนเชียวนะ เรื่องแค่นี้เล็กน้อย อ้อ..ไม่ต้องขอบใจกันหรอกนะ ฮ่าๆๆ" มือใหญ่ตบไหล่ของคาเมะเบาๆ 2 -3 ที เมื่อเห็นว่าไม่มีอะไรแล้วคนตัวเล็กกว่าถึงได้เดินเลี่ยงออกมา

" ทำไมล่ะจิน ฉันรอนายอยู่นะ รอมาตลอด 2 ปี....แล้วเมื่อไหร่ล่ะ.เมื่อไหร่นายจะก้าวเข้ามาซะที่ล่ะจิน "

เสียงเบาๆที่เล็ดลอดออกมาคงมีเพียงเจ้าตัวกับสายลมเท่านั้นที่จะได้ยิน ว่าแต่คุณว่าสายลมที่ได้ยินน่ะมันจะเป็นพายุทอร์นาโดที่แรงพอจะไปถึงเขาได้ไหม

Part : Kamenashi Kazuya

~ คุณคงคิดว่าแล้วทำไมผมถึงไม่สารภาพออกไปใช่ไหมล่ะ

คุณคงคิดว่าผมคงไม่กล้าพูด และให้มันเป็นความลับติดตัวผมไปจนตายใช่ไหมล่ะ

ผมจะบอกว่าสิ่งที่คุณคิดน่ะ..มันก็ถูก..แต่ไม่ทั้งหมดหรอก

ผมมันคนป๊อบนะจะให้เป็นฝ่ายไปบอกก่อนน่ะก็เสียชื่อหมดน่ะสิ

อย่ามองอย่างนั้นสิครับผมบอกความจริงก็ได้.

เห็นผมดูเย็นชาอย่างนั้นก็เถอะแต่ที่จริงแล้ว ผมเป็นคนขี้อายสุดๆเลยล่ะ-__-"

เพราะฉะนั้นผมเลยต้องใส่หน้ากากไร้อารมณ์นี่เอาไว้ตลอดเลยน่ะสิ

แต่ผมก็คงทำได้แค่นี้.แค่รอวันนึงที่จิินจะเดินเข้ามา.

แต่ผมไม่มั่นใจตัวเองเลยแหะว่าจะรอได้ถึงเมื่อไหร่ไอ้ผมมันคนความอดทนต่ำซะด้วยสิ ~

" คาเมะนายทำการบ้านอังกฤษรึยัง? " คำถามที่เขาเฝ้าถามผมทุกครั้งที่มีโอกาส เพราะเขารู้ว่าผมน่ะเกลียดวิชานี้ที่สุด

" ยัง " อันที่จริงผมก็ไม่ได้เกลียดมันมากนักหรอก..แต่ถ้ามันจะเป็นการทำให้เขาเข้ามาคุยกับผม..ผมก็ยินดีล่ะนะ^^

" งั้นเอาของฉันไปดูสิ " จินมักจะทำอย่างนี้เสมอแต่ผมรู้หรอกน่าว่าเขาน่ะใจดีกับผมแค่คนเดียว

" อืม..ขอบใจ " ผมอยากจะพูดอะไรที่มันดูดีกว่านี้จังแต่ให้ตายเถอะมันนึกไม่ออกนี่นา

~ ทุกวันผมจะต้องมานั่งกินขนมปังที่ใต้ต้นไม้หลังชมรม

และก็เหมือนกัน.ทุกวันจินก็จะมานั่งแอบดูผมอยู่เสมอ..

เขาคงคิดว่า..ไอ้มุมเล็กๆตรงนั้นมันจะบังตัวเขาได้มิดล่ะมั๊ง -_-"

แต่ช่างเถอะยังไงผมก็รู้สึกดีกับสิ่งที่เขาทำ

ตอนแรกผมก็แค่นึกสนุกอยากยั่วเขาขึ้นมาก็เลยแกล้งเลียริมฝีปากตอนกินเสร็จ

แต่ตอนนี้ดูเหมือนมันจะติดเป็นนิสัยไปซะแล้ว

เพราะฉะนั้นถ้ามีอะไรเกิดขึ้น.ผมไม่ได้ยั่วเขานะครับ.^^

ทำไมผมถึงชอบมานั่งกินที่นี่น่ะเหรอครับผมชอบสายลมน่ะคุณไม่รู้สึกเหรอว่าลมน่ะมันเย็นสบายดีแต่ในคราวเดียวกันมันก็อบอุ่นอีกด้วย แล้วสายลมที่พัดผ่านมานี้ มันจะเป็นสายลมเดียวกันกับที่รู้ความลับของผมรึ ปล่าว.แล้วมันจะส่งไปถึงนายรึปล่าวจิน ~

~ จินชอบกินขนมปังไส้เลมอน อาทิตย์นึงเขากินมันถึง 4 วันทีเดียว

ทำไมผมรู้น่ะเหรอครับ ก็เจ้านั่นเวลามีของกินน่ะจะไม่สนใจเรื่องอื่นเลยล่ะ

ไม่ได้รู้ตัวเลยว่าผมก็แอบมองเขาอยู่เหมือนกัน แถมยังกินเลอะเทอะ ไส้ขนมปังติดปากทุกที

..แต่ให้ตายเถอะผมไม่เคยละสายตาจากภาพนี้ได้สักที..

.ริมฝีปากอิ่มสีสดที่มีรอยยิ้มให้ผมเสมอ.ริมฝีปากที่ผมคงทำได้แค่มอง.และรอคอยวันที่มันจะเอ่ยคำๆนั้นกับผม ~

~ คุณอาจจะคิดว่าผมเป็นพวกป๊อด เป็นพวกวางมาด ไม่ยอมบอกเขาก่อนทั้งๆที่รู้ว่าใจตรงกัน

แต่ผมไม่คิดอย่างนั้นนะ.ผมก็แค่อยากจะรอ.อยากจะพิสูจน์ว่าสิ่งที่เขาคิดกับผมนั้นจริงๆแล้วมันใช่ความรักรึปล่าว เขาอาจจะแค่หวั่นไหวไปกับหน้าสวยๆของผมเท่านั้นก็ได้ -__-" แต่จนถึงตอนนี้ผมมั่นใจแล้วล่ะ

2 ปีที่ผ่านมา จินไม่เคยเปลี่ยนไปเลย เขาคอยดูแลผมอยู่ห่างๆเสมอ เหมือนตอนเจ้ารุ่นพี่จอมหื่นนั่นไง เจ้านี่ชอบตามตื๊อผมอยู่เรื่อย จริงๆผมก็แอบดีใจอยู่หรอกนะที่เขามาช่วยผมน่ะ แต่จินก็ทำเกินเหตุไปหน่อย แต่ก็ช่างเถอะผมรู้ว่าที่เขาทำน่ะ..ก็เพราะเขารักผมนี่นา..^^ ~

" รุ่นพี่คาเมะครับเอ่อผมขอคุยอะไรด้วยหน่อยได้ไหมครับ " นี่ก็คงเป็นอีกคนล่ะสิที่มาตกหลุมเสน่ห์ผมน่ะ

" . " ผมไม่ได้ตอบอะไร แค่พยักหน้าเป็นเชิงอนุญาตเท่านั้น แต่สิ่งที่ผมสนใจมากกว่าก็คือปฎิกิริยาของจินน่ะสิ

" เอ่อช่วยไปที่สวนหลังโรงเรียนได้ไหมครับ " โหย!! ทำไมทุกคนที่จะมาสารภาพรักกับผมถึงต้องมาที่นี่กันหมดนะ คุณรู้อะไรไหม..ผมเบื่อที่นี่ที่สุดในโรงเรียนเลยล่ะ..

" อืม " ผมตอบเพียงสั้นๆ และเดินตามเจ้ารุ่นน้องนั่นออกไป แต่พนันได้เลยว่าไม่ใช่มีแค่ผมกับรุ่นน้องนี่แค่ 2 คนหรอกที่จะไปที่นั่นน่ะ

..

.

~ .ตอนนี้ผมอยู่ที่ไหนน่ะเหรอครับ

ก็ที่สวนหลังโรงเรียนน่ะสิครับแต่ที่สำคัญมีอีกคนที่แอบอยู่ตรงมุมตึกนู่น

มุมตึกหลังโรงเรียนที่เดิม ที่จินมักจะมาแอบดูเวลามีคนมาสารภาพรักกับผม

เฮ้อหมอนั่นชอบทำแต่เรื่องแบบนี้ประจำ ทีเรื่องตัวเองทำไมไม่หูไวตาเร็วแบบนี้บ้างน๊าา ~

" เอ่อรุ่นพี่คาเมะครับผมชอบพี่ครับ.กรุณาคบกับผมด้วยนะครับ " มาแล้วประโยคแพทเทิร์นเดิมที่ผมฟังจนชิน แต่คนที่ผมอยากได้ยินเขาพูดมากที่สุดนี่สิ..ยังไม่มีวี่แววเอาซะเลย..

" ขอโทษด้วยนะ ฉันเห็นนายเป็นแค่รุ่นน้องจริงๆ " ผมคงทำได้แค่ปฎิเสธ..ก็ผมมีคนที่ชอบอยู่แล้วนี่นา..

" เอ่อ.รุ่นพี่มีคนที่ชอบแล้วเหรอครับ " คำถามนี้โดนใจผมเข้าอย่างจังนั่นสิเห็นที่ผมคงต้องทำอะไรสักอย่างแล้ว^^

" อืม.จะว่างั้นก็ได้ " ผึ่งหูฟังซะให้ดีๆนะนายจิน

" หา!! " ผมว่าตอนนี้หมอนั่นคงกำลังเอามือปิดปากอยู่แน่ๆ ไม่งั้นก็คงต้องมีเสียงเขารวมอยู่ด้วยแน่นอน

" ใครกันครับเอ่อถ้ารุ่นพี่จะกรุณาบอก " เป็นอีกคำถามที่ผมอยากหอมแก้มเจ้าเด็กนี่เป็นรางวัลเสียจริงๆ ผมก็อยากรู้เหมือนกันว่าจินจะทำยังไงถ้าได้ยินคำตอบของผม

" อืมอาคานิชิ จิน น่ะ " ผมพยายามปั้นหน้าให้ไม่ออกอาการเขินมากเวลาพูดถึงจิน ก็เวลาคิดถึงเขาที่ไร ผมจะเก็บอาการไม่อยู่เอาน่ะสิ

~ อ้าว..จินหายไปแล้ว หรือว่าเขาไม่กล้าอยู่ฟัง.หรือว่าผมอาจจะพูดเบาไปจนเขาไม่ได้ยิน

ผมคิดมากไปร้อยแปด โธ่เอ๋ย..แผนใช้ยากระตุ้นนี่ดูท่าจะไม่สำเร็จซะแล้วสิ ช่างเถอะ 2 ปี ผมยังรอมาได้เลย รออีกหน่อยมันคงไม่เป็นไรล่ะมั๊ง อ๊ะ!! จะได้เวลาเรียนแล้ว ผมรีบกลับห้องก่อนนะครับ ~

~ พอเข้ามา..ผมก็เห็นจินนั่งอยู่ก่อนแล้ว ดูจากหน้าตาท่าทางของเขาแล้ว..ดูท่ายากระตุ้นของผมจะได้ผลแฮะ ^^ ~

" อ้าว! คาเมะ อากาศดีนะ อ๊ะ! นั่งสิๆ เอ่อ..นี่ๆฉันมีขนมออกใหม่ด้วยล่ะ นายเคยกินรึยัง เอ้อ! นายทำการบ้านอังกฤษรึยังอ้อ..ทำส่งไปแล้วเมื่อเช้านี่เนอะ ฮะๆๆ เอ..จริงสิ" ฮ่าๆๆ หมอนี่เป็นคนดูง่ายชะมัด คงจะคิดว่าตัวเองทำตัวเหมือนปกติแล้วล่ะสิ แต่ถ้าเขาต้องการอย่างนั้น..ผมช่วยก็ได้^^

~ วันนี้ผมมีความสุขจังเลย

ได้คุยอะไรกับจินตั้งเยอะแยะแน่ะถึงส่วนใหญ่จินจะพูดอยู่ฝ่ายเดียวก็เถอะ.-__-"

ก็เวลาอยู่ใกล้เขาทีไร ผมพูดไม่ออกทุกที

วันนี้ผมชมจินด้วยว่าเขาพูดเก่งจัง

คุณคงคิดล่ะสิว่าอย่างผมน่ะเหรอจะกล้าชมเขา

แต่มันก็ถูกของคุณน่ะแหละผมถามเขาว่า "ทำไมวันนี้นายพูดมากจัง"..

แต่สำหรับผมมันเป็นคำชมน๊าาาอย่างว่าแหละ..หวังว่าจินจะเข้าใจในคำชมของผมนะ -__-"

ไม่เอาละ..นอนดีกว่าพรุ่งนี้เจอกันนะจินราตรีสวัสดิ์นะคนซื่อบื้อของฉัน ~

~ วันนี้ผมมียากระตุ้นตัวใหม่มาด้วยล่ะครับ ไม่ใช่ใครที่ไหนหรอก ยามะจังเพื่อนสนิทที่สุดของผม แถมยังรู้เรื่องความซื่อสุดๆของจินจากการบอกเล่าของผมอย่างดีซะด้วย วันนี้ผมให้ยามะจังมาส่งหวังว่ามันจะช่วยกระตุ้นให้จินมาสารภาพกับผมเร็วขึ้นนะ อ๊ะ!! จินมาแล้ว ~

" ตอนเย็นฉันมารับนะคาเมะ " ให้ตายเถอะยามะจังเล่นสมบทบาทชะมัด ยิ้มให้หวานซะขนาดนี้ ถ้าไม่เป็นเพื่อนที่รู้นิสัยกันจนหมดพุง ผมอาจจะเคลิ้มไปแล้วก็ได้ แถมยังมากระซิบว่า " อย่าปั้นหน้าดุใส่นายซื่อบื้ออีกล่ะ เดี๋ยวเขากลัวหมด " อย่างนี้จะไม่ให้ผมหน้าแดงได้ไงล่ะ เฮ้อพอเป็นเรื่องจินทีไรเก็บไม่อยู่ทุกที>__<

" เอ่อ..อรุณสวัสดิ์คาเมะ " ตอนนี้หน้าผมมันแดงมากรึปล่าวนะ ไม่ได้ต้องรีบปั้นหน้ากลับก่อน

" อืม " แค่ปั้นหน้าให้เป็นปกติก็จะแย่แล้ว ผมเลยพูดอะไรไม่ออก ได้แต่ตอบเขาไปแค่นั้น..หวังว่าจินคงเข้าใจผมนะ..

" คาเมะทำการบ้านอังกฤษรึยัง " จินถามผมเหมือนทุกครั้ง แต่ว่าเมื่อวานตอนเล่าเรื่องจินให้ยามะจังฟัง เขาก็เลยช่วยผมทำการบ้านแล้วนี่สิ ยังงี้ผมก็หาเรื่องจะคุยกับจินไม่ได้น่ะสิ T__T

" ทำแล้ว ยามะพีช่วยฉันทำแล้ว " เรียกว่ายามะพีมันน่าจะดูแมนกว่ายามะจังล่ะนะ จริงสินี่อาจเป็นการกระตุ้นจินอีกทางก็ได้ >_<

" คนที่มาส่งเมื่อเช้าน่ะเหรอ " ทั้งที่รู้อยู่แล้ว แต่เขาก็ยังแกล้งถามผมอย่างนี้.หรือว่าเขาจะหึง.><

" อืม " ผมตอบไปยิ้มไป เพราะนึกถึงที่ยามะจังพูดกับผมเมื่อเช้า ว่าอย่าทำหน้าดุใส่จิน เดี๋ยวเขาจะกลัวเอา

" อืมทำมาก็ดีแล้วล่ะ " พูดเสร็จจินก็เดินไปทันที นี่คงเป็นครั้งแรกที่จินหันหลังให้ผมทำไมล่ะจินถึงฉันจะไปสนิทกับใคร นายก็ไม่สนใจฉันแล้วเหรอ..นายเบื่อที่จะคอยตามฉันแล้วเหรอ..จิน

~ คุณคงคิดว่าตอนนี้จินก็คงนั่งแอบมองผมกินขนมปังอยู่ที่เดิมสินะครับ แต่ผมจะบอกว่าคุณทายผิดแล้วล่ะ แปลกนะครับ..วันนี้วันเดียวมีอะไรหลายอย่างที่เกิดขึ้นเป็นครั้งแรกกับผมใช่วันนี้เป็นวันแรกที่ผมนั่งกินข้าวคนเดียวโดยที่ไม่มีจินมาคอยเฝ้า .2 ปีที่ผ่านมา.คุณว่ามันนานไหมครับที่ผมเฝ้าแต่เก็บงำอยู่อย่างนี้ โดยที่ไม่เคยพูดอะไรออกไป แต่พอเห็นสีหน้าเขาวันนี้ สีหน้าที่ดูปล่อยวางนั่น ผมว่า 2 ปีที่ผ่านมามันนานมากนานเกินไปแล้วล่ะเห็นทีผมคงต้องทำอะไรสักอย่างแล้วผมจะไม่เป็นฝ่ายเฝ้ารอเขาอย่างเดียวแล้วล่ะครับ. ~

" เฮ้อแค่ได้เป็นเพื่อนก็ดีแล้วล่ะอย่าโลภสิวะจินได้เป็นแค่นี้ก็พอแล้ว " ผมเคยพูดอะไรผิดซะที่ไหนล่ะครับ..ดูสิ..ถ้าผมมาช้าอีกนิด เจ้านี่คงถอดใจจากผมไปจริงๆ

" เหรอแค่นั้นนายก็พอใจแล้วเหรอ " แค่ได้ยินเสียงผม เขาก็สะดุ้งซะสุดตัวเลยล่ะน่ารักจัง

" เอ่อคาเมะนายมาทำไรที่นี่เหรอ " เขารีบขยับถอยห่างออกจากผมใหญ่เลย คงจะกลัวผมน่าดู หรือว่าผมจะทำหน้าดุใส่เขา อย่างที่ยามะจังบอกจริงๆ

" ก็มาหานายน่ะสิเมื่อกี้นายพูดถึงใครเหรอ " ผมแกล้งทำตาหวานใส่ เพื่อเขาจะติดกับดักของผมบ้าง

" เอ่อไม่มีอะไรหรอก ฉันก็พูดไปเรื่อยเปื่อยน่ะ ฮะๆ " เฮ้อ..หมอนี่ปากแข็งชะมัดเลยล่ะ ไม่ยอมสารภาพซะที งั้นคงต้องใช้ไม้ตายแล้วล่ะ

" งั้นเหรอ.ฉันก็นึกว่านายพูดถึงฉันซะอีก " ดูหมอนี่สิ..อึกอักจนทำอะไรไม่ถูกแล้ว..น่าแกล้งชะมัดเลย..^^

" เอ่อ.. " ยังไงก็ยังไม่ยอมบอกสินะ ดีล่ะ..งั้นปล่อยอีกไม้ตายนึงละกัน

" ว่าไงล่ะจิน " ผมได้แต่หวังว่ามันจะทำให้เขารู้ว่าผมก็คิดเหมือนกันกับเขา

" .. " แต่จินก็ยังไม่ยอมบอกอะไร..งั้นเหรอ..ผมคงหวังมากไปซินะตอนนี้จินคงไม่อยากอยู่ใกล้ๆผมแล้วสินะ

" งั้นเหรอฉันเข้าใจผิดสินะ " ผมพูดอะไรไม่ออกจริงๆ น้ำตาที่ผมไม่ได้ตั้งใจจะให้มันออกมา แต่ถ้าผมยังอยู่ที่นี่..มันคงได้ไหลออกมาแน่ๆ

" เอ่อ..เดี๋ยวคาเมะ " ผมได้แต่ภาวนาว่าเสียงที่เขาเรียกผมนี้..มันจะเป็นสิ่งที่ผมเฝ้าคอยที่จะได้ยินมาตลอด

" นายได้ยินเสียงสายลมบ้างรึปล่าว " สายลมงั้นเหรออย่าบอกนะจิน..ว่านายก็คิดเหมือนฉันน่ะ

" เอ่อนายไม่รู้สึกเหรอว่าสายลมที่พัดมาทำให้รู้สึกเย็นสบายเมื่อเราร้อน แต่ในคราวเดียวกันก็อบอุ่นเพราะรู้สึกว่าเขาคอยโอบอุ้มเราอยู่น่ะ บางทีถ้านายลองหลับตาฟังนายอาจจะได้ยินคำบางคำจากสายลมก็ได้ "

เฮ้อเสียงของจินตอนนี้น่ะสั่นชะมัดเลยแต่ผมไม่รู้ว่ามันจะเท่ากับใจผมที่สั่นอยู่ตอนนี้รึปล่าว..

" ไม่รู้สิ.แต่ถึงยังไงฉันก็ชอบสายลมที่มีตัวตนมากกว่าแล้วฉันก็อยากได้ยินคำบางคำนั้นจากสายลมที่มีตัวตนมากกว่าให้เขาฝากบอกผ่านสายลมมาด้วย " อย่าว่าผมเล่นตัวเลยครับผมก็แค่อยากได้ยินคำบอกรักจากเขาตรงๆมากกว่าน่ะ.><

" ฉันรักนายคาเมะ.ฉันรักนาย " จินเดินเข้ามากอดผมจากด้านหลัง แค่เขาเข้ามาใกล้ผมนิดเดียวใจผมมันก็เต้นแรงซะน่ากลัวเลยล่ะครับ แต่ถ้าผมจะหัวใจวายไปตอนนี้ ก็ถือว่าคุ้มล่ะครับ >___<

" เฮ้อยอมบอกซะทีนะเจ้าคนซื่อบื้อ " ด้วยความดีใจ..ผมเลยหลุดปากบอกเขาไปว่าผมรู้ตั้งนานแล้ว.

" เมื่อกี้นายว่าอะไรนะ " จินจับผมให้หันหน้ามาชนกัน ให้ตายเถอะ..ตอนนี้จินทำหน้าตาตลกชะมัด

" ฮะๆๆๆ " ผมไม่ได้ตอบอะไร เพราะมันกลั้นหัวเราะไม่อยู่จริงๆ

" นายรู้งั้นเหรอว่าฉันแอบชอบนายน่ะ " จินคาดคั้นผมใหญ่เลย เอาละ บอกก็ได้

" รู้สิ "

" ตั้งแต่เมื่อไหร่กัน " เขายังถามต่อไม่หยุด แต่หน้าตาเหวอๆของจินน่ะถูกใจผมมากเลย

" ตั้งแต่วันแรกที่เข้าเรียนเลยล่ะ ฮะๆๆ " จะไม่ให้รู้ได้ไงล่ะก็จินน่ะคิดอะไรก็แสดงออกทางสีหน้าหมดไม่รู้ก็บ้าแล้ว.

" แล้วนายชอบฉันตั้งแต่เมื่อไหร่ล่ะ "

" ก็ตั้งแต่ตอนนั้นแหละ ฮะๆ อ๊ะ!! " คำถามที่ผมไม่ทันได้คิดก่อนตอบแย่แล้วอย่างนี้จินก็รู้หมดแล้วน่ะสิโธ่เอ๋ยทำไงดีตอนนี้หน้าผมคงแดงเป็นลูกมะเขือเทศไปแล้ว..><

" เอ๋.งั้นเหรอ.นายก็ชอบฉันตั้งแต่แรกเลยงั้นเหรอ " ผมเพิ่งรู้ว่าจินที่ชอบตีหน้าเอ๋อๆ น่ะจริงๆแล้วร้ายแบบนี้นี่เอง

" จะบ้าเหรอใครบอกนายแล้วเด็กเรียนที่ไหนเขาทำหน้าแบบนี้พูดจาแบบนี้ใส่คนอื่นกัน " ยิ่งพูดผมก็ยิ่งหน้าแดงขึ้นเรื่อยๆ โอยภาพพจน์ที่สั่งสมมาตลอด T__T

" งั้นเหรอฉันเข้าใจผิดสินะ "

" เจ้าบ้า อย่ามาย้อนคำคนอื่นนะ " ดูสิครับว่าจินน่ะร้ายแค่ไหน

" ไม่เป็นไรหรอก แต่ถึงยังไงฉันก็อยากให้นายรู้ว่าฉันรักนายที่สุดเลย " ให้ตายเถอะ ฉันดูไม่รู้เลยนะว่านายแกล้งงอนน่ะ แต่ก็เอาเถอะรักไปแล้วนี่ครับ^^

.

.

.

.

..

" ฉันก็รักนายที่สุดเหมือนกัน " ผมบอกรักเขาแต่แค่นี้เขาจะเชื่อรึปล่าวนะแต่ไม่ต้องห่วงหรอกผมแถมดอกเบี้ยให้เขาไปด้วยอีกหนึ่งจุ๊บล่ะในฐานะที่เขาคอยดูแลผมมาตลอดขอบใจนะจินขอบใจ.ที่นายรักฉัน

~ เรื่องของผมมันก็เป็นแบบนี้นะแหละครับ

คุณคงคิดซินะว่าผมก็สมหวังอยู่แล้วนี่แล้วจะมาปวดหัวอะไรอีก

คุณไม่คิดเหมือนผมเหรอครับว่าเวลาที่ได้อยู่กับคนที่เรารักน่ะบางทีเราก็ชอบทำอะไรที่ตรงข้ามกับใจตัวเอง ทั้งที่อยากจะทำดีๆกับเขา แต่บางทีมันก็เหมือนมีอะไรมากั้นให้ทำแบบนั้นไม่ได้

ผมก็แค่เสียดายเสียดายเวลาที่เราเอาแต่ไปเดินอ้อม ทั้งๆที่มีทางตรงรออยู่

ผมก็แค่อยากจะบอกคุณว่า..คุณไม่คิดบ้างเหรอครับ..ว่าใครคนนั้นที่คุณคิดว่าเขาคงไม่คิดอะไรกับคุณเลยบางทีเขาอาจปากไม่ตรงกับใจ (เหมือนผม ฮ่าๆๆ) และถึงแม้เขาจะไม่ได้คิดอะไรกับคุณจริงๆ แต่คุณไม่คิดเหรอครับว่าอย่างน้อย..คุณก็ได้พูดความรู้สึกจริงๆของคุณที่มีต่อเขาผมว่าการทำตามความรู้สึกตัวเองน่ะไม่ใช่เรื่องน่าอายเลยดีซะอีกอย่างน้อยก็ได้อยู่ในความทรงจำของเขา.ผมว่าแค่นี้มันก็คุ้มที่จะยอมเสี่ยงใช่ไหมล่ะครับ เอาเถอะๆ ถึงจะต้องปวดหัวแค่ไหน แต่ยังไงตอนนี้ผมก็มีความสุขครับ ผมมีความสุขที่สุดเลยล่ะ..รักนายจังจิน ~

--THE END --

เอ๋อ พอๆกับพาร์ทจิน ฮ่าๆๆ(ก็หล่อนนั่นแหละเป็นคนแต่ง -*-)

เอาน่า คนเรามันต้องมีการเริ่มต้น(ปลอบใจตัวเอง -_-")