[[ Uke:::Spread my Wings!!::: ]]

ทิ้งบลอคไปนานโครต ไม่ได้แวะมาเหลียวแลมันเลย ได้กลิ่นตุๆจากบลอคตัวเอง ฮ่าๆๆ
บวกกับช่วงนี้กำลังนอยสุดๆ ทั้งเรื่องเงินที่มีแต่จะไหลออกจากกระเป๋า แถมไอ้ที่ไหลออกไปเนี่ยดูจะไม่คุ้มค่าเสียเลย เศร้า Y_Y จะโทษใครได้นอกจากความฉลาดอันมีอยู่น้อยนิดในตัวเอง Y^Y
ไหนจะนอยวี่แววที่จะชวดงานทรูมูฟแน่ๆอีก อดอีกแล้วววววว

อยากเห็นทึกเฟ้ยยยยยย

ชาติที่แล้วสงสัยจะทำบุญไว้น้อย ชาตนี้ิเลยไม่มีบุญได้เจอนางฟ้า Y__Y ( เพ้อไปแล้วฉัน-*- )

นอกเรื่องซะนาน และแล้ววันนี้ก็มาถึง
วันครบรอบวันเกิดของนางพญาแห่ง Super Junior

Happy Birthday to Kim Hee Chul !!!

ขอให้เจ๊มีความสุขมากๆ ขอให้อำนาจของท่านเรืองรองยิ่งขึ้นไป ฮ่าๆๆ
แล้วก็ขอให้ขาเจ๊หายเร็วๆๆๆกว่านี้จะได้ไม่ต้องแคนเซิลไฟลท์อีก -*-
( แม้จะไม่ได้ไปดูแต่นอยแทนคนที่รอเจอเจ๊ )
แล้วก็ขอให้ความรักของเจ๊สมหวัง( อันนี้ขอด้วยน้ำตา ถ้าคนๆนั้นเป็นซีวอนหรือฮันคยองเค้าจะเต็มใจอวยพรกว่านี้ วายได้อีก -*-) เพราะดูหนทางรักคุณฮีชอลแต่ละครั้งดูเจ็บปวดเหลือเกิน เห็นเจ๊เศร้าๆนอยๆแล้วมันแปลกๆ คอนเซปเจ๊เหมาะจะรั่วมากกว่าอ่ะ ^^
เพราะงั้นทั้งหมดที่ขอมา ขอให้มันเป็นจริง เอิ๊กๆๆ

สู้ต่อไปนะคิมฮีชอล!!!!



อวยเจ๊เสร็จแล้วก็ขออวยย้อนหลังให้อาคานิชิ จิน ด้วย

็Happy Birthday to Akanishi Jin !!!

เสียใจวันเกิดจินไม่ได้ทำอะไรให้เลย บลอคก็ไม่ได้อัพ picficก็ไม่ได้ทำ
ก็คอมมันแหง่วๆอ่ะ ( แก้ตัวโครตฉัน-*- ) แต่รับรองมีแน่นอน แต่แค่เมื่อไหร่ไม่รู้ เอิ๊กๆๆ

วันเกิดปีนี้ขอให้มีแต่สิ่งดีๆเข้ามานะจ๊ะจิน กลับมาคราวนี้ขอร้องอย่าหายไปไหนอีก
จำได้วันที่จินแถลงข่าวจะพักงานทำเอาบอร์ดฟิคล่มทีเดียว และไม่อยากให้มันเกิดอีกเป็นครั้งที่สอง อยู่ส่ายสะโพกให้ดูอย่างนี้ตลอดไปนะจ๊าาาอาคาจิน >///<




วันนี้ไม่มีพิคฟิคของใครสักเรื่อง Y^Y แต่เดี๋ยวเอามาลงย้อนหลังแน่นอน^^ ( หวังว่านะ ฮ่าๆๆ)
กลับไปเศร้าที่ไม่ได้เจอทึกต่อ นอยเฟ้ยยยยย
ขอลาไปแค่นี้ละกัน

คำเตือน : คนที่ผ่านมาอย่าตกใจกับความบ้าของเจ้าของบลอคนะ ฮ่าๆๆ เราเตือนคุณแล้ว

ทิ้ง PV Haengbok ไว้ให้ดู น่ารักโครตๆ อยากได้ Free Hug บ้างอ่ะ เค้าอยากได้ๆๆๆๆๆ

edit @ 2007/07/10 20:36:03

edit @ 26 Jun 2009 13:45:31 by uke

 

[SHORT FIC]

 

….We….

 

Cast : Akanishi Jin x Kamenashi Kazuya

 

Author : Uke

 

 

 

……………………………………………….

 

 

 

 

 

 

 

......ความรัก......

 

.

 

.

 

......เสียงหัวใจที่เต้นถี่......

 

.

 

.

 

......รอยความร้อนสีเข้มบนใบหน้า......

 

.

 

.

 

......สายตาที่คอยไล่ตามไปทุกที่......

 

.

 

.

 

สิ่งเหล่านี้มันยังคงอยู่กับเค้ารึปล่าว....

 

ความรู้สึกที่เคยมี ในตอนนี้มันยังคงอยู่กับเค้ารึปล่าว....

 

 

 

มันอาจเป็นเพียงความคิดมากของผม

 

แต่ในบางครั้ง....ผมก็รู้สึกว่าสายตาของเค้าไม่ได้มองมาที่ผมอีกแล้ว....

 

 

 

 

 

.....สายตาของคาซึยะไม่ได้มองมาที่ผมเหมือนเดิมอีกแล้ว....

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ลมอ่อนๆต้นเดือนตุลาคม ลมต้นฤดูหนาวที่เย็นสบายแต่ผมกลับรู้สึกหนาวเยือก ร่างของคนที่ผมรักยังคงนอนซุกตัวอยู่ใต้ผ้าห่มผืนหนา ดวงตาที่หลับพริ้มกับมุมปากบางที่ยกขึ้นอย่างมีความสุขทำให้ผมรู้ว่าเค้าคงกำลังฝันดีไม่น้อย ทั้งๆที่มันไม่มีอะไรเปลี่ยนไปเลย ดวงหน้ายามหลับที่คุ้นตา มือเล็กๆที่มักจะกำผ้าห่มแนบอกราวกับกลัวใครจะยื้อแย่งผ้าห่มนุ่ม

 

 

 

ทั้งๆที่ไม่มีอะไรเปลี่ยนไปสักนิด......

 

 

 

 

 

....หรือที่เปลี่ยนไปจะมีแต่ใจของนายกันคาซึยะ....

 

 

 

 

 

กลิ่นหอมของกาแฟยามละลายตัวในน้ำร้อนคงจะมีอิทธิพลกับร่างบางๆไม่น้อย  คาซึยะเดินออกมานั่งลงบนที่ประจำบนโต๊ะอาหาร ผมวางขนมปังปิ้งทาเนยอย่างที่เจ้าตัวชอบลงข้างแก้วกาแฟที่ถูกสองมือขาวๆนั้นกุมอยู่รอบ 

 

 

 

คาซึยะเพียงยิ้มบางๆกับแก้วกาแฟเท่านั้น....

 

 

 

‘ ขอบคุณนะจิน ’ คำขอบคุณเสียงใสที่เคยส่งมาพร้อมรอยยิ้ม รอยยิ้มที่มักจะส่งมาให้ผม

 

 

 

แล้ววันนี้มันอยู่ไหนเหรอ นายเอามันไปซ่อนไว้ที่ไหนเหรอคาซึยะ?

 

 

 

 

 

เรานั่งทานมื้อเช้าในส่วนของตัวเองเงียบๆ ผมเคยรู้สึกดีเสมอกับเวลาแบบนี้แม้ว่าเราไม่ได้คุยอะไรกัน 

 

แต่วันนี้มันต่างออกไป...

 

มือที่คนกาแฟ นมสดสีขาวที่ค่อยๆกลืนหายจนไม่เหลือเค้าเดิมว่ามีมันอยู่

 

ในหัวผมได้แต่ครุ่นคิด

 

แล้วความรู้สึกของนายล่ะ...มันจะเหมือนนมสดในกาแฟแก้วนี้ไหม?

 

ถึงจะเคยมี...แต่สักวันก็จางหาย

 

แล้วความรักของนายตอนนี้เป็นอย่างนั้นรึปล่าวคาซึยะ?

 

 

 

 

 

เสื้อเชิ้ตตัวบางสีขาวเข้าทรงตัวโปรดของคาซึยะ เค้ามักจะเลือกมันมาใส่ในวันที่อารมณ์ดี 

 

....มันมีอะไรน่าดีใจงั้นเหรอในเมื่อวันนี้เรายังไม่ได้พูดกันสักคำ....

 

เนคไทสีขรึมถูกผูกให้เข้ากับเสื้อสูทตัวนอก ผมคงจะคิดว่ามันก็เป็นเรื่องปกติ กับแค่เสื้อเชิ้ตตัวเดียวมันคงบ่งบอกถึงความผิดปกติอะไรไม่ได้ถ้าผมไม่สัมผัสถึงกลิ่นน้ำหอมนั่นซะก่อน

 

....กลิ่นที่ผมไม่คุ้นเคย....

 

ฉันมีเรื่องที่ไม่รู้เกี่ยวกับนายเพิ่มมาอีกหนึ่งอย่างแล้วนะคาซึยะ

 

 

 

“ นายซื้อน้ำหอมมาใหม่งั้นเหรอคาซึยะ ” ผมเพียงแต่ปรายตาถามเพราะไม่อยากให้เค้ารู้สึกว่าผมกำลังจับผิด แต่ผมอาจจะพลาดไปก็ได้ พลาดที่ถามออกไป

 

 

 

 

 

...บางทีการไม่รู้มันอาจจะดีกว่า...

 

 

 

 

 

แก้มใสของคาซึยะขึ้นสีเรื่อ ผมถามคำถามน่าอายงั้นเหรอ?

 

 

 

 

 

....ไม่เลย....

 

 

 

 

 

....ผมไม่น่าถามมันออกไปเลย....

 

 

 

 

 

 

 

“ ปล่าว..แต่มีคนให้มา ” ริมฝีปากสีอ่อนขยับพูดด้วยน้ำเสียงเขินอาย คาซึยะขยับตัวเหมือนยุ่งเหลือเกินกับเนคไทที่ผูกเสร็จนานแล้ว 

 

 

 

ไม่อยากให้ถามสินะ.....

 

ไม่ต้องกลัวหรอกคาซึยะ...เพราะคำตอบของนายฉันก็ยังไม่พร้อมจะได้ยินมันเหมือนกัน...

 

 

 

“ วันนี้นายจะกลับเร็วรึปล่าวจิน ”  เค้าถามผมเมื่อเห็นว่าเราต่างฝ่ายต่างเงียบอยู่นาน

 

 

 

ผมควรจะคิดยังไงดี...เพราะเค้าอยากให้ผมกลับเร็วเหรอ? ...หรือมันเป็นตรงกันข้าม...

 

 

 

“ นายอยากให้เป็นแบบไหนล่ะ ”  ผมขยับเนคไทตัวเองให้แน่นขึ้นอีก ที่จริงถ้าแน่นกว่านี้อีกนิดมันก็คงไม่ต่างอะไรกับความรู้สึกในตอนนี้...อึดอัดจนหายใจไม่ออก...

 

 

 

“ ก็แล้วแต่นายสิ...ฉันก็แค่ถามไปอย่างนั้น ”  ตารีเรียวเหมือนจะประชดผมในที มันหมายความว่าไม่ว่าจะเร็วหรือช้านายก็ไม่คิดจะสนใจรึปล่าวคาซึยะ

 

 

 

...สิ่งที่ฉันคิดช่วยทำให้แน่ใจทีได้ไหมว่ามันไม่ได้ตรงกับใจนาย...

 

 

 

 

 

 

 

เราแยกกันไปทำงาน คาซึยะเคยงอแงอยากจะทำงานที่เดียวกับผมทั้งที่มันไม่ตรงกับที่เค้าเรียนมาสักนิด สุดท้ายเราก็ได้บทสรุป ผมอยากให้เค้าได้ทำในสิ่งที่เค้ารักและคาซึยะก็ยอมฟัง มาถึงตอนนี้กลับเป็นผมซะเองที่อยากจะย้อนกลับไปเมื่อวันนั้น แต่ถ้าเป็นตอนนี้คาซึยะคงไม่ต้องการมันอีกแล้ว

 

 

 

สายลมเย็นๆยังคงพัดมาปะทะผิวหน้า มันทำให้ผมนึกถึงวันที่ได้พบกับคาซึยะ เส้นผมนุ่มสีน้ำตาลอ่อนถูกพัดซะจนยุ่งเหยิงและเจ้าตัวก็คงไม่ชอบเท่าไหร่ สองมือพากันไล่จับผมเหน็บทัดหูให้วุ่น 

 

 

 

 

 

แต่สำหรับผม.....ตกหลุมรัก.....

 

 

 

 

 

มือเล็กๆที่ละจากเส้นผมพากันถูให้เกิดความอบอุ่น แม้ไม่ได้หนาวมากแต่มือเปลือยเปล่าก็ยังแพ้แรงลม ผมซุกมือลงในเสื้อโค้ทของตัวเอง ได้แต่ภาวนาให้เส้นไหมในมือส่งผ่านความกล้ามาให้ รู้สึกตัวอีกทีผมก็ยืนอยู่ตรงหน้าคาซึยะแล้ว

 

 

 

 

 

‘ ถ้าไม่รังเกียจคุณจะใช้นี่ก็ได้ ’ ถุงมือไหมพรมสีดำในมือผมกำลังเปลี่ยนเจ้าของ ผิวขาวที่ข้อมือของคาซึยะตัดกับสีของถุงมือผมอย่างชัดเจนจนสายตาของผมได้แต่จับจ้องอยู่ตรงนั้น

 

 

 

เสียงหัวเราะใสๆดังขึ้นจนผมต้องเงยหน้ามอง 

 

 

 

‘ คุณคงไม่ได้นึกเสียดายมันอยู่ใช่ไหม ’ 

 

 

 

ใช่แล้วผมนึกเสียดาย....เสียดายเวลาที่มัวแต่มองที่อื่นในเมื่อใบหน้าขาวใสที่เต็มไปด้วยรอยยิ้มนั้นน่ามองกว่าเป็นไหนๆ น่ามองจนผมอยากจะเป็นคนทำให้เค้ามีรอยยิ้มอย่างนี้ตลอดไป 

 

 

 

และนั่นคือจุดเริ่มต้นของเรา

 

จุดเริ่มต้นที่ผมไม่อยากให้มันมีตอนจบ

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

การประชุมที่คิดว่าจะเยิ่นเย้อกลับเสร็จเร็วกว่าที่คิด ผมได้แต่เดินไปตามถนนเรื่อยๆเพียงเพราะไม่รู้ว่าควรจะกลับเวลาไหนถึงจะถูกใจคาซึยะ ผู้คนต่างเดินผ่านไปมาเยอะแยะแต่คนที่อยู่ในความคิดของผมกลับมีเพียงคนเดียว 

 

มันน่าขำที่ไม่ว่าผมจะเดินไปทางไหนก็เจอแต่ที่ๆเคยมากับเค้า

 

 

 

ร้านอาหารอิตาลีที่เราเคยมากินสปาเก็ตตี้ด้วยกัน เส้นยาวๆที่ไม่ว่ากี่ครั้งก็ทำให้ผมมีรอยยิ้มทุกที

 

‘ มูมมามชะมัด ซอสเลอะปากหมดแล้วคาซึยะ ’  ซอสมะเขือเทศวางตัวอยู่รอบริมฝีปากบาง สีแดงของมันราวกับจะแข่งกับริมฝีปากสีสวย ผมเอื้อมมือไปเช็ดเอารอยเลอะออกให้ก่อนจะชิมรสซอสที่เปื้อนมือ

 

 

 

คาซึยะหน้าแดงแจ๋ก่อนจะขมุบขมิบปากให้ผมอ่านได้ว่าลามก!!

 

 

 

‘ ก็ใครให้นายกินเลอะล่ะ ฉันก็เลยอยากลองชิมน่ะสิว่ามันจะอร่อยขนาดไหนถึงทำให้นายมูมมามขนาดนี้ ’

 

 

 

ตาเรียวนั้นค้อนขวับวงเบ่อเร่อก่อนจะเถียงออกมาข้างๆคูๆ

 

‘ กินสปาเก็ตตี้น่ะมันต้องกินแบบนี้ล่ะ ถึงจะเข้าถึงความอร่อยที่แท้จริง ’

 

 

 

‘ ใครบอกกัน ’

 

 

 

‘ ก็แฟนนายไง!! ’ 

 

 

 

 

 

ผมได้แต่ยิ้มกับคำพูดน่ารักๆนั้น 

 

 

 

....แล้ววันนี้ฉันยังมีโอกาสได้ยินมันอยู่ไหมคาซึยะ....

 

 

 

 

 

รอยยิ้มจางๆยังคงมีอยู่บนหน้า เมื่อนึกถึงวันคืนเก่าๆแต่กลิ่นหอมที่ผมแทบจะแยกไม่ออกทำให้ต้องหันไปมองที่ร้านข้างทางเดิน

 

 

 

...น้ำหอมงั้นเหรอ...

 

 

 

นี่รึปล่าวที่เรียกว่ายิ่งหนีก็ยิ่งเจอ ผมก้มมองนาฬิกาที่ละเลยมันมานาน

 

 

 

....ห้าทุ่มสิบห้านาที....

 

 

 

แค่นี้คาซึยะคงน่าจะพอใจแล้ว

 

 

 

 

 

 

 

กว่าผมจะถึงบ้านก็ห้าทุ่มสี่สิบไปแล้ว เป็นครั้งแรกที่กลับซะจนจะวันใหม่อีกวัน

 

ไฟทั้งบ้านดับมืด....แต่มันก็ไม่น่าแปลกใจเท่าไหร่

 

ทั้งที่คิดไว้แล้ว...แต่มันไม่ได้หมายความว่าหัวใจของผมจะไม่เจ็บ...

 

 

 

นายคงจะยืนยันความคิดฉันสินะคาซึยะ...

 

ยืนยันว่าสิ่งที่ฉันคิดทั้งหมดมันเป็นเรื่องจริง...

 

 

 

 

 

ผมก้าวเข้าบ้านพร้อมแขวนเสื้อโค้ทไว้ที่แขวนข้างประตู โค้ทที่ผมใส่เมื่อวันที่ได้เจอกับคาซึยะครั้งแรก ถึงจะยิ่งตอกย้ำให้เจ็บปวดแต่ผมกลับเลือกที่จะใส่มัน อย่างน้อยมันก็ยื้อให้ผมยังมีความสุขที่ได้คิดถึงเรื่องเก่าๆ

 

 

 

ผมเลือกที่จะไม่เปิดไฟเพราะมันอาจจะทำให้คาซึยะตื่น และภาระในการกล่อมเด็กน้อยให้เข้านอนอีกครั้งก็มักจะมาตกอยู่ที่ผมเสมอ เพียงแต่มันคงไม่มีวันนั้นอีกแล้ว.....

 

 

 

 

 

ผมเดินมาทางห้องครัว เงาลางๆตรงที่นั่งประจำของคาซึยะทำให้ผมรู้ว่าเค้ายังไม่นอน ถึงจะนึกดีใจในตอนแรกแต่กลิ่นหอมอ่อนๆที่ลอยมาแตะจมูกมันทำให้ผมต้องขมวดคิ้ว

 

 

....แม้แต่จะนอนนายก็ยังใช้น้ำหอมนั่นอีกเหรอคาซึยะ....

 

 

 

....คนๆนั้นเค้าสำคัญกับนายขนาดนั้นเลยเหรอคาซึยะ....

 

 

 

 

 

 

 

“ ยังไม่นอนอีกเหรอ นี่ก็ดึกแล้วนะคาซึยะ ”  น้ำใสๆถูกรินใส่แก้วเพียงเพราะผมไม่รู้จะทำอะไร ความรู้สึกตอนนี้มันพลุ่งพล่านไปหมด บางทีนี่มันอาจจะถึงเวลาแล้วก็ได้ ระเบิดเวลาที่คาซึยะปลดสลักให้ผมได้แต่นับเวลาถอยหลัง

 

 

 

“ ......... ”  คาซึยะไม่ตอบอะไรทั้งนั้น มีเพียงความเงียบเท่านั้นที่โรยตัวอยู่รอบระหว่างเรา

 

 

 

 

 

“ ที่รออยู่จนป่านนี้นายมีอะไรจะพูดกับฉันรึปล่าว ”  ผมปลดเนคไทให้เลื่อนลง แต่ถึงอย่างนั้นความอึดอัดที่มีมันก็ไม่เคยหายไปเลย แต่มันกลับยิ่งจุกแน่นกลางอก บางทีผมอาจจะเป็นโรคร้ายอยู่ก็ได้ เพราะตอนนี้หัวใจผมมันกำลังเต้นช้าลงทุกทีๆ

 

 

 

“ ........ ”  แต่คาซึยะก็ยังคงเงียบ

 

 

 

ผมได้แต่กำมือแน่นจนสั่น แต่ถึงอย่างนั้นกลิ่นน้ำหอมนั่นก็ยังวนเวียนจนเหมือนจะฝังตัวแน่นอยู่ทุกพื้นผิว

 

 

 

“ จะนอนอยู่แล้วยังใส่น้ำหอมนี่อยู่ได้ นายชอบมันนักรึไงไอ้คนที่ให้มาเนี่ย ”  ถึงเสียงผมจะเข้มขึ้นแต่มันก็ไม่ดังไปกว่าการถาม คาซึยะไม่ชอบคนเสียงดัง เพราะอย่างนั้นผมจึงไม่เคยพูดรุนแรงกับเค้า สิ่งที่เค้าไม่ชอบผมไม่เคยทำถึงแม้ในตอนนี้ก็ตาม

 

 

 

“ ใช่ฉันชอบเค้า ไม่สิ...รักเลยต่างหาก ” คาซึยะตอบเสียงเรียบแต่ในกระแสเสียงนั้นมันสั่น ใช่...คาซึยะกำลังร้องไห้ 

 

 

 

แต่จะให้ผมทำยังไงล่ะ

 

แค่คำตอบนั้นก็ชัดเจน

 

มันหมดเวลาของผมแล้วจริงๆสินะ 

 

 

 

“ ถ้าอย่างนั้น.............ฉันคงทำได้แค่อวยพรให้นายมีความสุขกับเค้า ” มันยากกว่าจะพูดคำนั้นได้ แต่ผมก็พร้อมจะทำถ้ามันคือสิ่งที่คาซึยะต้องการ

 

 

 

ผมกำลังจะก้าวผ่านหน้าคาซึยะ ออกไปจากชีวิตของเค้า ต้องขอบคุณที่คาซึยะไม่เปิดไฟ อย่างน้อยเราก็ไม่ต้องเห็นน้ำตาของกันและกัน เพราะผมไม่อยากจะจำใบหน้าที่เปื้อนน้ำตานั่น

 

 

 

...น้ำตาที่ผมมีส่วนทำให้มันเกิดขึ้นทั้งที่เคยสัญญาว่าจะทำให้คาซึยะมีแต่รอยยิ้ม.....

 

 

 

....นี่คงเป็นบทลงโทษของคนที่ผิดคำสัญญา....

 

 

 

 

 

.....ความเจ็บปวดชั่วชีวิต....

 

 

 

 

 

 

 

ผ้านุ่มๆกระทบลงบนหน้าผมด้วยแรงขว้างของคาซึยะ ผมเก็บผ้านั่นขึ้นมาก่อนจะรู้ว่ามันคือถุงมือไหมพรหม

 

“ อยากไปไหนก็ไปเลยไอ้คนบ้า ”  คาซึยะตะโกนดังลั่น ยิ่งน้ำเสียงยิ่งทำให้ผมรู้ว่าเค้าร้องไห้มากแค่ไหน 

 

 

 

ร่างเล็กๆหันตัวจะเดินหนีเข้าห้องแต่ผมก็ไวพอที่จะฉุดรั้งเอาไว้ 

 

“ นี่มันอะไรคาซึยะ ”  แขนข้างที่ถูกเกาะกุมพยายามจะสะบัดออก และเมื่อไม่ได้ผลคาซึยะจึงเลือกที่จะยื้อแย่งถุงมือในมือผมแทน

 

 

 

“ เอาคืนมา!! ฉันไม่ให้นายแล้ว ”  ถึงจะแผลงฤทธิ์แค่ไหนแต่คาซึยะก็ยังสะอื้น นั่นมันยิ่งทำให้ผมไม่เข้าใจ

 

 

 

“ คาซึยะหยุดก่อน บอกฉันทีนี่มันอะไรกัน ” มันอาจจะฟังดูโง่ แต่ผมไม่เข้าใจจริงๆว่านี่มันเกิดอะไรขึ้น สิ่งที่ผมทำได้มีแต่กอดคนที่ผมรักเอาไว้แน่นๆเท่านั้น

 

 

 

คาซึยะได้แต่ร้องไห้อยู่กับอกผม มือเล็กๆนั่นกำเสื้อผมจนแน่นแบบที่เค้าชอบทำกับผ้าห่ม และนั่นมันสื่อได้อย่างดีว่าเค้าไม่อยากให้ผมไป

 

 

 

แล้วคาซึยะก็หยุดร้อง ดวงหน้าหวานเงยขึ้นสบตาผม ถึงจะมืดแต่คราบน้ำตาที่เกาะอยู่บนแก้มใสก็ยังเห็นได้ชัด

 

“ นายจำไม่ได้เหรอว่าวันนี้วันอะไรจิน ”

 

 

 

ผมได้แต่นิ่งคิดอยู่นาน จนในที่สุดผมก็นึกออก ได้แต่เกลียดตัวเองว่าทำไมถึงลืมไปได้

 

“ วันครบรอบการคบกัน.....”

 

 

 

“ ของเรา ” คาซึยะต่อด้วยเสียงหนักแน่น ดวงตาระยับนั้นมองผมด้วยแววตาตัดพ้อ แต่อีกนัยมันก็เศร้าเหลือเกิน

 

 

 

“ มันเป็นวันของเราจิน วันของเรา นายมักจะจำเรื่องของฉันได้ทุกอย่าง นายรู้ว่าฉันชอบกาแฟแบบไหน.... นายรู้ว่าฉันชอบขนมปังทาเนย.... นายรู้ว่าฉันไม่ชอบตื่นมากลางดึก.... นายรู้ว่าฉันชอบนอนกำผ้าห่ม.... นายรู้ว่าฉันชอบใส่เสื้อตัวไหนเวลาอารมณ์ดี.... นายรู้ทุกอย่างเกี่ยวกับฉัน แต่ทำไมนายไม่เคยรู้ว่าฉันรักนายล่ะจิน...... ทำไมไม่รู้ว่านอกจากนายฉันคงรักใครไม่ได้อีก ทำไมไม่รู้ว่าฉันกับนายมันคือเรา ทำไมไม่เคยรับรู้เรื่องราวของเรา ได้โปรดเถอะ...ในความทรงจำของนายที่มีฉันอยู่ ช่วยเพิ่มอาคานิชิ จินเข้าไปด้วยได้ไหม เพราะไม่ว่าฉันจะอยู่ที่ไหน ทำอะไร ที่นั่นต้องมีนายอยู่ด้วยเสมอ..... ได้โปรดอย่ารักฉันคนเดียวแบบนี้ นายช่วยรักตัวเอง รักความรักของเราด้วยจะได้ไหม ”  

 

 

 

น้ำตาของคาซึยะไหลลงเปรอะแก้มใสอีกครั้ง แต่ครั้งนี้มันถูกทำให้เลือนหายด้วยรอยจูบของผม แพขนตางอนสั่นระริก ทั้งที่คนรักของผมกำลังร้องไห้ แต่หัวใจผมกลับพองโต สิ่งที่ผมมองข้ามไป ผมมีความสุขที่ผมได้รักคาซึยะ แต่วันนี้เค้าทำให้ผมรู้ว่าผมควรจะเปิดรับและมีความสุขกับการที่ถูกคาซึยะรักเช่นกัน 

 

 

 

ผมกอดกระชับคนตัวเล็กของผมอย่างที่เคยทำ แต่ครั้งนี้ผมกลับรู้สึกว่าอ้อมกอดของคาซึยะที่ตอบกลับมานั้นช่างยิ่งใหญ่และอบอุ่นเหลือเกิน น่าแปลก.....

 

 

 

 

 

.....ความรักที่เหมือนเป็นสิ่งเล็กๆ แต่อานุภาพของมันมหาศาล.....

 

 

 

 

 

ผมควรจะขอบคุณความขี้ระแวงของตัวเองรึปล่าว ผมควรทำใช่ไหม เพราะไม่อย่างนั้นผมคงไม่มีวันรู้ว่าคาซึยะก็รักผมมากเหมือนกัน ไม่ใช่สิ...เรารักกันต่างหากถึงจะถูก ใช่ไหมคาซึยะ...

 

 

 

 

 

The End.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

After The Scene of All ::

 

 

 

 

 

 

 

ไฟกลางบ้านถูกเปิดขึ้นให้เห็นเข็มนาฬิกาที่ชี้เวลาห้าทุ่มห้าสิบห้านาที และมันก็ทำให้เห็นถึงบางสิ่งที่แปลกไปภายในบ้าน

 

 

 

บนโต๊ะอาหารมีสปาเก๊ตตี้สองจานที่ถูกวางไว้ตรงตำแหน่งประจำของทั้งคู่ สปาเก๊ตตี้ที่ดูแล้วมันคงตั้งรอมาแล้วหลายชั่วโมง  เชิงเทียนกลางโต๊ะที่เทียนที่ปักไว้เหลือเพียงขี้ผึ้งที่โดนหลอมจนหมดแท่งแล้ว ถัดมากลางโต๊ะมีแจกันดอกไม้ตั้งอยู่อย่างสวยงาม ดอกเดซี่ที่จินชอบและดอกลิลลี่สีขาวของคาเมะ และข้างๆกันนั้นก็มีขวดน้ำหอมเจ้าปัญหาอยู่เคียงกับถุงมือไหมพรมสีขาวอีกข้างที่คาเมะยังปราณีไม่ขว้างใส่จินตามคู่มันไป

 

 

 

จินมองสิ่งที่คนรักเตรียมเอาไว้ด้วยความสำนึกผิด ทั้งที่นานๆทีคาซึยะถึงจะลุกขึ้นมาทำอาหาร ทั้งที่เป็นแบบนั้นเขากลับทำให้สิ่งที่ร่างเล็กอุตส่าห์ทำด้วยใจสูญเปล่า

 

 

 

“ ฉันขอโทษคาซึยะ ”  จินคุกเข่าลงสำนึกผิด เมื่อบอกเท่าไหร่จินก็ไม่ยอมลุกขึ้นร่างบางจึงคุกเข่าลงไปด้วยกันซะเลย

 

 

 

มือบางทาบลงบนแก้มของจินทั้งสองข้างให้มองตัวเอง ก่อนจะอวดยิ้มสวยๆที่จินหลงรักให้คนตัวโตสบายใจ

 

“ ฉันบอกว่าไม่เป็นไรไง แล้วอีกอย่าง...มันยังไม่ข้ามวันซะหน่อย เหลืออีกตั้ง 3 นาที เร็วเข้าลุกขึ้นมาชิมสปาเก๊ตตี้ฝีมือฉันเดี๋ยวนี้ ”  ร่างบางลุกขึ้นก่อนจะฉุดอีกคนให้ลุกตาม ทั้งคู่เข้าประจำที่นั่งตัวเองก่อนจะรีบเอาเส้นที่ชืดแล้วชืดอีกเข้าปากอย่างเร็วเพราะกลัวจะข้ามเป็นอีกวันซะก่อน

 

 

 

แล้วก็เป็นเหมือนทุกครั้ง ซอสสีสดเลอะรอบปากของคาซึยะ จินเอื้อมมือจะเช็ดให้แต่มือบางก็ชิงทำเองซะก่อน 

 

 

 

“ เดี๋ยวนายก็ทำท่าลามกอีก น่าอายจะตาย ”  ริมฝีปากบางว่าเข้าให้อย่างน่ารัก และหน้าหวานก็แดงเรื่อกับสิ่งที่ตัวเองพูด

 

 

 

ไม่ว่ายังไงคาซึยะก็ยังเหมือนเดิม ยังคงเขินอายทุกครั้ง ยังคงใจเต้นเพราะเขาเสมอ จินยิ้มกับตัวเองก่อนจะนึกได้ถึงขวดน้ำหอมตัวต้นเหตุนั่น

 

 

 

“ คาซึยะ แล้วน้ำหอมนี่ใครซื้อให้ ”  ร่างสูงถามเสียงห้วนๆ จนคาเมะต้องเงยหน้าขึ้นมองกับคนที่จู่ๆก็เปลี่ยนอารมณ์

 

 

 

ร่างบางที่ได้ยินคำถามอ้าปากค้างอยู่สองวินาทีก่อนจะทำหน้าตึงใส่คนถามแทนคำตอบ

 

“ นายจะอยากรู้ทำไม มันไม่ได้มีความสำคัญอะไรหนิ...ไม่เคยมีเลย ”  น้ำเสียงสะบัดของคนตัวเล็กทำเอาอารมณ์ขุ่นมัวของจินหายเป็นปลิดทิ้ง

 

 

 

คิ้วเข้มขมวดเข้าหากัน ไม่เข้าใจกับท่าทางของคนรัก คนที่โกรธเรื่องน้ำหอมมันควรจะเป็นเขาไม่ใช่เหรอที่แฟนตัวเองไปรับของจากใครมาก็ไม่รู้น่ะ แล้วทำไมคาซึยะถึงมาขว้างค้อนใส่กันแบบนี้ล่ะ ให้ตายเถอะผมงง!!

 

 

 

“ นายโกรธอะไรน่ะคาซึยะ คนที่ควรโกรธมันฉันไม่ใช่เหรอ ”

 

 

 

“ ใช่สิ ฉันมันบ้า โกรธไม่มีเหตุผล ฉันผิด..ผิดที่นายไม่เคยจำเรื่องของเราได้เลย!! ”  คาเมะคว้าขวดน้ำหอมกับถุงมือที่เหลืออยู่ข้างเดียวที่วางอยู่บนโต๊ะวิ่งหนีเข้าห้องนอนก่อนจะล็อคประตูให้ปิดตายอย่างดี

 

 

 

ร่างบางที่ยังกรุ่นกลิ่นของน้ำหอมจางๆเดินตรงมาที่ระเบียงนอกห้องอย่างเร็ว ยกมือข้างที่ถือขวดน้ำหอมทรงสวยกับถุงมือพร้อมที่จะขว้างมันทิ้งไปให้ไกลที่สุด แต่ก็ทำได้แค่คิด...เพราะมือข้างนั้นกลับตกลงที่ข้างลำตัวแทน 

 

 

 

ทั้งที่อยากจะขว้างมันให้ไกลที่สุดแต่ก็ทำไม่ได้ ของที่คนให้ไม่เคยคิดจะจำ..... 

 

มันคงมีแต่น้ำตาที่ไหลอาบแก้มอยู่ตอนนี้เท่านั้นที่เชื่อฟังคำสั่งของเขา

 

 

 

“ บ้าชะมัด อุตส่าห์ใส่น้ำหอมที่เค้าให้ แล้วไงล่ะคาซึยะ เค้าไม่คิดจะจำว่าเคยให้นายด้วยซ้ำ ตลกสิ้นดีเลย ”  คาเมะทิ้งตัวลงที่พื้นระเบียง ทั้งที่เพิ่งเข้าใจกันแท้ๆ แล้วนี่มันอะไร จินลืมแม้กระทั่งของที่เคยให้เขางั้นเหรอ 

 

 

 

 

 

....ฉันชักไม่แน่ใจแล้วสิจิน ว่าช่องว่างระหว่างเราจะสามารถเติมมันให้เต็มได้รึปล่าว....

 

 

 

 

 

 

 

.......ลมหนาวพัดมาอีกแล้ว...สายลมเย็นๆที่ทำให้พวกเราได้พบกัน....... 

 

 

 

 

 

 

 

คาเมะหยิบถุงมือสีขาวขึ้นมาใส่ มันทำให้นึกถึงวันที่เจอกัน....แต่เรื่องพวกนั้นมีเขาคนเดียวที่จำได้รึไง....

 

ดวงหน้าหวานซุกลงบนมือของตัวเอง แผ่นหลังบางสั่นสะท้าน แต่ถึงอย่างนั้นก็ไม่อาจห้ามน้ำตาได้เลย

 

 

 

“ จินบ้า...งี่เง่าที่สุด ”  เสียงเครือตัดพ้อออกมาดังๆให้หายเศร้า ก่อนจะรับรู้ถึงอ้อมกอดอุ่นๆที่กระชับเข้ามาด้านหลัง

 

 

 

จินซุกหน้าลงบนบ่าเล็ก กระชับอ้อมกอดแน่นกลัวว่าคนตัวเล็กจะเดินหนีเขาไปอีก

 

“ ใช่ฉันมันบ้า งี่เง่าที่สุดด้วย ”

 

 

 

คาเมะจะขยับหนีในทีแรก แต่เมื่อคิดว่าขนาดหนีเข้าห้องลงล็อคอย่างดีจินยังเข้ามาได้ ถึงหนีไปอีกจินก็ตามมาอยู่ดีเลยได้แต่นิ่งฟัง

 

 

 

“ ขอโทษคาซึยะ ขอโทษ...แม้ว่านายจะไม่ให้อภัยแต่อยากให้ฟังฉันก่อน ฉันขอโทษที่ไม่รู้ว่าน้ำหอมนั่นฉันเป็นคนให้นาย ให้ตายเถอะ!! ฉันไม่รู้จริงๆ ก็ตอนเลือกฉันก็ให้พนักงานเขาเลือกให้ใส่กล่องของขวัญเรียบร้อย แล้วตอนเอามันมาให้นายฉันก็มองแต่หน้านายที่ดีใจกับของที่ฉันให้เท่านั้น อย่าว่าแต่กลิ่นเลย หน้าตาขวดมันเป็นยังไงฉันก็จำไม่ได้ด้วยซ้ำ แล้วอย่างนี้นายจะยังโกรธฉันอีกเหรอ ”  จินกระชับกอดอีกครั้ง ซุกหน้าลงกับซอกคอนุ่มอย่างอ้อนๆ ก่อนจะจับมือของคาเมะข้างที่ไม่ได้ใส่ถุงมือขึ้นมาสวมถุงมืออีกข้างที่อยู่กับเขาให้

 

 

 

“ แต่ฉันจำได้ว่าถุงมือที่ฉันให้นายตอนเราเจอกันครั้งแรกมันเป็นสีดำ ”  เสียงทุ้มกระซิบที่ข้างหูเสนอตัวว่าไม่เคยลืมเรื่องของเราเลย

 

 

 

“ ใช่ ถุงมือที่นายให้ฉันมันเป็นสีดำ แต่คู่นี้ฉันตั้งใจจะให้นายในวันครบรอบของเราต่างหาก ” คาเมะทิ้งตัวพิงหลังคนรักก่อนจะดึงแขนที่โอบล้อมเขาไว้ให้กระชับขึ้นกว่าเดิม เพียงแค่ได้ยินคำออดอ้อนเข้าหน่อยเขาก็หายโกรธซะแล้ว แต่จะทำไงได้ เมื่อจินเป็นคนที่ผมรักนี่ครับ

 

 

 

“ อันนี้ให้ฉันงั้นเหรอ ” จินทวนคำเสียงตื่นเต้น และได้รับการพยักหน้าเป็นคำตอบจากคนในอ้อมกอด

 

 

 

ริมฝีปากอิ่มอมยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์ มือหนากุมมือของคาเมะทั้งสองข้างอย่างรักใคร่ก่อนจะกระตุกดึงเอาถุงมือทั้งสองข้างออกจากมือคาเมะอย่างเร็ว 

 

 

 

“ งั้นฉันขอเลยนะ หนาวมือจะแย่อยู่แล้ว ” ว่าเสร็จก็ลุกขึ้นหนีทันที ทำเอาคนที่พิงตัวอยู่แทบหัวคะมำ

 

 

 

คาเมะหน้าแดงแจ๋โมโหคนที่ชอบแกล้ง เสียงใสได้แต่ตะโกนว่าเมื่อยังพยุงตัวลุกขึ้นไม่ทัน

 

 

 

“ อาคานิชิคนบ้า!! ฉันไม่ให้นายแล้วเอาคืนมานะ!! ” คาเมะตะโกนเสียงดังว่าคนที่ยังลอยหน้าลอยตาอยู่ในห้อง

 

 

 

“ จุ๊ๆๆ อย่าเสียงดังสิคาซึยะ นายไม่ชอบคนเสียงดังไม่ใช่เหรอ ห้ามคืนคำนะ ” หน้าคมยักคิ้วหลิ่วตาล้อเลียนคนที่โกรธจนควันออกหู ก่อนจะวิ่งหนีออกไปนอกห้องเมื่อเห็นว่าคาเมะลุกขึ้นได้แล้ว

 

 

 

“ กลับมานี่นะจิน!! ไอ้บ้าฉันจะเกลียดนายแล้ว ” คาเมะตะโกนไล่พร้อมวิ่งตามจินออกมานอกห้อง แต่เพียงแค่พ้นประตู สัมผัสนุ่มๆก็กดลงที่แก้มใสทันที

 

 

 

“ แต่ฉันรักนายที่สุดเลยล่ะคาซึยะ ” จินที่ดักรออยู่แล้วยิ้มภูมิใจเมื่อเห็นหน้าใสๆนั้นแดงเข้มด้วยความอายเพราะเขาอีกครั้ง ก่อนจะออกวิ่งอีกเมื่อคาเมะเริ่มจะคว้าไม้เบสบอลมาเป็นผู้ช่วยแล้ว

 

 

 

“ หยุดนะจิน ไอ้บ้า..วันนี้ฉันต้องฟาดนายให้ได้ ~ ~ ”

 

 

 

ทั้งสองคนวิ่งไล่กันอยู่นานจนในที่สุดกรรมก็ตามทันเมื่อจินสะดุดขาเก้าอี้ที่ตัวเองพยายามดึงมันมาขวางทางคาเมะ ร่างบางสะแยะยิ้มก่อนจะโถมตัวใส่คนที่นอนอยู่บนพื้นอย่างแรง ริมฝีปากสีสวยยกยิ้มอย่างผู้ชนะก่อนจะกระซิบลงที่ข้างหูของจินเบาๆ

 

 

 

“ ฉันก็รักนายที่สุดเหมือนกัน ^^ ”

 

 

 

 

 

The End again…

 

 

 

 

 

 

 

เรื่องนี้แต่งเข้าร่วมโครงการฟิคของบอร์ด Fixxx

 

เป็นเรื่องที่เราเองก็ชอบเหมือนกัน(ชมฟิคตัวเองซะงั้น ฮ่าๆๆ)

 

ชอบคาเมะที่ขี้เขิน ชอบจินที่ขี้แกล้ง ชอบจินที่ชอบทำให้เมะหน้าแดง ฮ่าๆๆ

 

สรุปชอบบุคลิกของทั้งคู่คร๊า...

 

 

 

ได้อ่านคอมเม้นต์ของ >M< แล้ว ขอบคุณมากนะจ๊าที่ชอบฟิคเรา

 

แอบปลื้ม ^///^ ฮ่าๆๆ แค่หนึ่งเสียงบอกว่าชอบก็ดีใจแล้ววว

 

โหวตไม่ได้ก็ไม่เป็นไร เราเอาลงขำๆ แต่แค่ตั้งใจจะโหวตให้ก็ปลื้มสุดๆแล้วววว

 

 

 

ขอบคุณมากค่า...

 

ขอบคุณทุกคนที่แวะเข้ามาอ่าน...

 

ขอบคุณสำหรับคำว่าชอบของคุณที่ทำให้เรามีกำลังใจแต่งฟิคเรื่อย...

 

 

 

link
edit @ 2007/06/03 22:02:51

edit @ 26 Jun 2009 13:52:55 by uke

edit @ 26 Jun 2009 13:55:13 by uke

[SHORTFIC]

Make up me with your Lip!!!

Cast : Akanishi Jin x Kamenashi Kazuya

Author : Uke

.

คุณคิดว่าในชีวิตคนเราจะเกิดสิ่งที่เรียกว่าความบังเอิญได้กี่ครั้งกัน....

แต่สำหรับผม....แค่ครั้งเดียวก็เพียงพอ.....

คาเมะจัง!! คาเมะจัง..ทางนี้ ย่านฮาราจูกุที่วุ่นวาย วัยรุ่นมากมายเดินให้ขวักไขว่ แต่เสียงใสๆเจ้าของชุดขาวฟูฟ่องที่ถูกแต่งปลายด้วยลูกไม้กับท่าทางโบกไม้โบกมือเรียกก็ทำให้ร่างบางที่กำลังชะเง้อหากลุ่มเพื่อนรีบเดินปรี่เข้าไปหาอย่างเร็ว

ฮินะขอโทษที่มาช้านะ พอดีรถไฟมันมีปัญหานิดหน่อยกว่าจะมาถึงได้แทบแย่ คนมาสายอธิบายเหตุผลแถมด้วยคำบ่นต่อท้าย

เรื่องนั้นน่ะช่างเถอะแต่นี่จะสายแล้วนะรีบๆแต่งตัวได้แล้ว หญิงสาวรีบดึงคาเมะให้นั่งลงก่อนจะแย่งกระเป๋าใบโตที่ร่างบางถือมาหวังจะช่วยจัดการด้วย

แล้วยามะพีล่ะ คนหน้าสวยถามออกมาเมื่อไม่เห็นเพื่อนอีกคนที่นัดกันเอาไว้

ยามะจังบอกว่าเจอกันหน้างานเลยน่ะ คงแวะไปที่ไหนก่อน

มือเล็กรีบเปิดกระเป๋าแข่งกับเวลาที่น้อยลงทุกทีๆ แต่พอเห็นของที่อยู่ข้างในเสียงแหลมๆก็ต้องร้องออกมาให้เจ้าของตัวจริงต้องขมวดคิ้ว

อะไรเนี่ยคาเมะ!! เราจะไปดูคอนเสิร์ตนะไม่ใช่จะไปสอบเข้ามหาลัยโตเกียว ฮินะแขวะคนตัวบางที่แบกหนังสือเล่มหนามาแทนที่จะเป็นชุดสไตล์โกธิกกับเครื่องสำอางครบชุด

ห๊ะ? คาเมะเลิกคิ้วขึ้นไม่เข้าใจที่หญิงสาวพูด มือเล็กที่สวมถุงมือตาข่ายสีเข้าชุดจึงยกกระเป๋าขึ้นเทของทุกอย่างลงพื้นให้เห็นเต็มตา

ที่นี้ก็ตอบฉันได้แล้วสินะว่าคาเมะหิ้วของพวกนี้มาทำไม ฮินะมองคนที่ตาโตอ้าปากค้างก็เข้าใจได้ทันทีว่าเพื่อนหน้าสวยของเธอเกิดอาการเอ๋อกำเริบอีกแล้ว แล้วนี่ไปสลับกระเป๋ากับนักเรียนแพทย์มารึไง ขนหนังสือเล่มหนาขนาดนี้ !!!

......แล้ววันนี้ฉันจะได้ไปดูคอนเสิร์ตไหมเนี่ยยยย......

ผมสีดำสนิทที่ไม่เคยผ่านการย้อมปรกลงละแก้มใสจนแทบจะไม่เห็นหน้าค่าตาของคนที่แต่งตัวแตกต่างจากคนอื่น ร่างบางในชุดเสื้อยืดพอดีตัวสีขาวกับกางเกงขาสามส่วนกลายเป็นจุดเด่นทันทีในที่ๆทุกคนต่างแต่งตัวเลียนแบบศิลปินวงร็อคที่ชื่นชอบ หน้าขาวใสก้มงุดไม่เงยขึ้นมาสบตาใครสักคน...แม้จะเคยชินกับการตกเป็นเป้าสายตาแต่นั่นไม่ใช่ตอนที่เขาไม่มีเครื่องสำอางฉาบอยู่บนหน้าแบบนี้

คาเมะจะก้มหาเศษตังค์รึไง หญิงสาวดุออกมาให้คนที่เอาแต่ก้มจนคางชิดอกต้องเงยขึ้นมอง...แต่มันก็แค่นิดเดียวเท่านั้น

ก็ฉันไม่มั่นใจนี่นา ดูดิทุกคนแต่งตัวกันหมดเลยมีแต่ฉันคนเดียว ว่าแล้วหน้าใสก็ก้มกลับลงไปตำแหน่งเดิมอีกครั้งให้เพื่อนสาวต้องถอนใจ

แล้วจะโทษใครล่ะ คาเมะอยากทำกระเป๋าหายเองนะ นี่ดีนะที่เก็บตั๋วไว้ที่ฉัน ไม่งั้นวันนี้คงไม่ต้องมีใครได้ดูคอนเสิร์ตกันพอดี ฮินะค้อนให้คนที่ทำตัวเองแล้วยังมาบ่นกระปอกกระแปดให้ฟังอีก

มันไม่ได้หายสักหน่อยก็แค่สลับไปก็เท่านั้น คาเมะเถียงออกมาให้หญิงสาวต้องตาโตใส่ในความรั้นไม่ยอมรับผิด

แล้วลองโทรเข้าโทรศัพท์ตัวเองรึยัง

ยังเลยก็ฮินะมัวแต่เร่งให้รีบมานี่ จะเอาเวลาที่ไหนโทรล่ะ คาเมะทำปากยื่นโยนความผิดให้เพื่อนจนหญิงสาวต้องโบกมือยอมแพ้ เถียงกับคนรั้นมีแต่เหนื่อยเปล่า

อ้าวคาเมะ!! นี่เทรนใหม่รึไง เหมือนระฆังช่วยชีวิต ฮินะรีบหันไปยิ้มให้คนมาใหม่ที่จะช่วยปราบคนหน้าสวยที่หัวดื้อให้อยู่หมัด

จะอะไรล่ะโรคเอ๋อกำเริบน่ะสิ ดันไปสับกระเป๋ากับใครก็ไม่รู้ หญิงสาวรีบหันไปฟ้องเพื่อนผิวสีน้ำผึ้งที่หน้าหวานไม่แพ้คนหัวรั้นตรงหน้า

คาเมะหันไปเห็นยามะพีก็ยิ่งเสียใจ ร่างสีน้ำผึ้งอยู่ในชุดสีดำสนิท เสื้อแขนกุดยาวครึ่งเอวเผยให้เห็นผิวนวลบริเวณเอวคอด ตะเข็บข้างตัวเสื้อถูกยึดด้วยเชือกเส้นเล็กที่ร้อยไขว้ไปมาเพิ่มความน่าค้นหาเป็นเท่าตัว กางเกงขายาวดำสนิทถูกทับด้วยกระโปรงยาวแค่เข่าที่ไล่ระดับชายให้ไม่เท่ากัน เรียวหน้าหวานก็ถูกตบแต่งให้เข้ากับสีชุด ตากลมโตถูกขับให้โดดเด่นด้วยการกรีดอายลายเนอร์ และริมฝีปากอิ่มก็แดงสวยอย่างน่ามอง

ยิ่งเห็นชุดของยามะพีร่างบางก็ยิ่งโมโหตัวเอง ชุดของคาเมะนั้นคล้ายกับของยามะพีเพราะตัดมาคู่กันเพียงแต่ของร่างบางเป็นกางเกงสั้นแค่น่องและมีที่รัดขาเป็นหนังสีดำที่ยาวจากข้อเท้าขึ้นมาถึงเข่าเผยให้เห็นผิวเนื้อขาวตรงขาเรียว อีกอย่างในกระเป๋าใบนั้นมีทั้งเครื่องสำอางครบชุดแล้วก็สร้อยคอของวิเวียนที่เขาอุตส่าห์เก็บเงินซื้อแทบตาย ไอ้บ้าที่ไหนมันมาหยิบกระเป๋าของเขาผิดไปนะ!!!

แล้วลองติดต่อเจ้าของกระเป๋านี่รึยัง ยามะพีถามออกมาอย่างเป็นห่วงเมื่อรู้เหตุผลของคนที่ไม่เคยพลาดแต่งคอสเพลย์อย่างคาเมะกลับแต่งตัวธรรมดามาดูคอนเสิร์ต

ยังเลย ก็เพราะฮินะนั่นแหละ... คาเมะเตรียมจะโยนความผิดให้เพื่อนแต่อีกคนก็ไม่ยอมอยู่เฉยให้กล่าวหา

เพราะฉันที่ไหนมันผิดตั้งแต่คาเมะมาสายแล้วแถมยังทำกระเป๋าหายอีก!! 

ก็บอกว่าไม่ได้หายแค่สลับกันเฉยๆ!! คาเมะก็ยื่นหน้าใส่คืนเหมือนกัน ต่างฝ่ายต่างไม่มีใครยอมใครจนคนกลางทนไม่ไหว

หยุด!!!!!! ยามะพีตะโกนดังลั่นจนคนรอบข้างหันมามอง ร่างสีน้ำผึ้งปรับใบหน้าที่ราวกับจะฆ่าคนได้เมื่อครู่เป็นส่งยิ้มหวานๆให้เพื่อนทั้งสองคนต้องสยองในความเยือกเย็นที่แฝงไว้ใต้รอยยิ้มสวย

เรื่องนี้เดี๋ยวเราค่อยคุยกัน แต่ตอนนี้คอนเสิร์ตจะเริ่มแล้ว เห็นด้วยไหมคาเมะ ร่างสีน้ำผึ้งหันมาโปรยยิ้มให้จนคาเมะรีบพยักหน้ารับแทบไม่ทัน

ฮินะล่ะ ยามะพีหันไปโปรยยิ้มให้คู่กรณีอีกคนและก็ได้คำตอบรับอย่างฉะฉานทันที

จ๊ะๆ เห็นด้วยที่สุดเลย

งั้นก็ดีแล้วเราเข้าไปกันเถอะ คนตาโตยิ้มเย็นๆอีกครั้งก่อนจะเดินนำไปให้สองคนที่เหลือข้างหลังต้องรีบเข้ามาใกล้กันก่อนจูงมือกันไปราวกับไม่เคยเถียงกันมาก่อนหน้า

.......เพราะถ้าขืนให้ยามะพีไกล่เกลี่ยให้ล่ะก็ รีบๆคืนดีกันเองจะปลอดภัยที่สุด.......

x::x::x::x::x::x::x::x::x::x::x::x

เสียงกรี๊ดที่ดังสนั่นลั่นฮอลล์ประสานกับเสียงตบมือก้องกังวานเป็นสัญญาณให้รู้ว่าคอนเสิร์ตที่ผ่านมากว่าสามชั่วโมงใกล้จะจบลงแล้ว แต่ถึงจะผ่านการอังกอร์มาสองรอบแต่แฟนเพลงก็ยังตะโกนลั่นหวังจะให้ศิลปินขึ้นมาแสดงอีก แต่แสงไฟที่ค่อยๆหรี่ลงก็บอกให้รู้ว่าช่วงเวลาแห่งความประทับใจได้เดินมาถึงปลายทางแล้ว คนมากมายทยอยต่อแถวกันออกจากโดมแต่ถึงอย่างนั้นเสียงเซ็งแซ่ที่พูดถึงความสนุกกับช่วงเวลาสามชั่วโมงที่เพิ่งผ่านก็ยังไม่สิ้นสุดไม่เว้นแม้แต่กลุ่มของคนที่แต่งตัวแปลกแยกจากคนอื่น

สนุกสุดๆไปเลย เห็นรึปล่าวโทชิยะซังเท่ชะมัด ร่างสีน้ำผึ้งแย้มรอยยิ้มสดใสอย่างมีความสุขเมื่อพูดถึงคนที่ตนปลื้ม

ใช่ๆๆ แล้วเสียงของเคียวซังนะก็เยี่ยมที่สุดเลย ดีจังเลยที่ได้มาดูวันนี้ หญิงสาวหันมายิ้มกว้างกับเพื่อนสนับสนุนความประทับใจที่น่าจดจำ

ยามะพีพยักหน้าเอออออย่างเห็นด้วยแต่ก็ต้องหันมามองร่างบางหน้าขาวใสที่เงียบไม่พูดอะไรต่างจากทุกที

เป็นอะไรคาเมะ ไม่สนุกรึไง

คาเมะส่ายหน้าช้าๆก่อนจะบอกเหตุผลที่เขาไม่สามารถมีความสุขได้อย่างเต็มที่

ปล่าว...สนุกมาก ถ้าจะไม่รวมสายตาคนรอบข้างที่มองมาที่ฉันแปลกๆน่ะ คาเมะหน้างอพูดเมื่อใครต่อใครต่างก็พากันมองมาอย่างกับเขาเป็นตัวประหลาด

ช่างสิสนใจทำไม ว่าแต่รีบๆโทรไปหาคนที่สับกระเป๋ากันเถอะ เอานี่เอาเครื่องฉันโทรก็ได้ ยามะพียื่นมือถือเครื่องบางให้และแม้แต่ที่ห้อยโทรศัพท์ก็ยังเป็นตัว T ที่ย่อมาจาก Toshiya มือเบสที่ชื่นชอบ

คาเมะรับเครื่องมือสื่อสารมา นิ้วเรียวกดเบอร์โทรของตัวเองก่อนจะเอาแนบหูเพื่อรอการตอบรับจากปลายทาง

นี่ถ้าเกิดเจ้าของกระเป๋านี่ไม่ยอมคืนให้จะทำยังไง ในนี้มีแต่หนังสือเท่านั้นไม่มีของมีค่าสักอย่าง แต่ของคาเมะสิเอาไปขายต่อคงได้อื้อซ่า หญิงสาวกอดอกคาดการอย่างใช้หลักความเห็นแก่ตัวของมนุษย์

ไม่แน่หรอก บางทีหนังสือนี่อาจจะมีค่ากับเจ้าของเขามากกว่าที่เราคิดก็ได้ ฮินะมองใบหน้าหวานที่ปั้นยิ้มราวกับแม่พระก็ต้องพยักหน้ารับออกมา พอดีก็อย่างกับนางฟ้า แต่พอร้ายละก็ซาตานยังเรียกพี่ แล้วอย่างนี้ใครจะกล้าขัดยามะพีกัน

คาเมะนิ่งฟังเพื่อนแสดงความเห็นอย่างเงียบๆเพราะตอนนี้ใจเขาจดจ่ออยู่แต่กับเสียงสัญญาณที่ยังไร้การสนใจจากอีกฝ่าย

อ๊ะ!! ฮัลโหลๆ ร่างบางเสียงสูงขึ้นมาทันทีเมื่อได้ยินเสียงที่ผ่านมากรอกหู

กระเป๋าของคุณสลับกับของผม ผมอยากได้มันคืนวันนี้ คุณเอามาเปลี่ยนตอนนี้เลยได้ไหม เพื่อนผู้ใคร่รู้ทั้งสองกรูกันเข้าไปแนบหูลงใกล้โทรศัพท์ที่อยู่ในมือขาวทันที

ได้ๆที่ร้านกาแฟหน้าสถานีนะ อีกครึ่งชั่วโมงเจอกัน คาเมะพยักหน้ารับตามคำพูดไปด้วย ใบหน้าซึมๆเมื่อครู่แจ่มใสขึ้นทันทีที่จะได้ของคืน

เป็นไง เขาจะเอามาคืนให้ใช่ไหม คนตาโตรีบถามทันทีที่เห็นรอยยิ้มปรากฏขึ้น

อือ นัดกันหน้าสถานีเมื่อเช้า ค่อยยังชั่วหน่อยนึกว่าจะไม่ได้คืนซะแล้ว ร่างบางถอนหายใจอย่างโล่งอกก่อนจะก้มลงมองนาฬิกาที่ชี้บอกว่าสองทุ่มแล้ว

ยามะพีกับฮินะกลับก่อนก็ได้นะ นี่ก็ค่ำแล้วบ้านพวกเธอไกลออก ขืนกลับดึกเดี๋ยวจะโดนดุนะ คาเมะยิ้มให้บางๆเมื่อเพื่อนยังคงทำหน้าเป็นห่วงจะไม่ยอมกลับ

ไม่เป็นไรฉันไปคนเดียวได้ หน้าสถานีคนเยอะแยะขืนหมอนั่นเกิดตุกติกฉันจะแหกปากร้องดังๆเลย ร่างบางยิ้มทะเล้นก่อนจะดันหลังเพื่อนที่อยู่ทางเดียวกันให้กลับสักที

ก็ได้ แต่ถ้ามีอะไรโทรหาฉันได้ตลอดนะ ยามะพีดึงมือขาวขึ้นมาจับไว้เรียกรอยยิ้มขอบคุณจากคนหน้าใสได้อย่างดี

คาเมะโบกมือบ๊ายบายเพื่อนทั้งสองอีกครั้งก่อนจะหยิบกระเป๋าใบหนักที่เต็มไปด้วยหนังสือขึ้นมาเพื่อมุ่งหน้าไปสู่จุดนัดหมาย ที่จริงเขาน่าจะรู้สึกตั้งแต่ถือกระเป๋าใบนี้แล้ว มันหนักกว่าของเขาตั้งเยอะ หรือว่าเขาจะเป็นโรคเอ๋อ อย่างที่ฮินะชอบว่าจริงๆเนี่ย -_-

.................................................

...........................

.............

คาเมะมาถึงที่ร้านกาแฟก่อนเวลาที่นัดไว้ ร่างบางเลือกที่จะนั่งด้านในสุดของร้านหลบความวุ่นวายที่เขาไม่ค่อยจะชอบนัก มือขาววางกระเป๋าใบโตไว้บนโต๊ะเพื่อเป็นจุดสังเกตให้คนมาที่หลังรู้ว่าเขาคือคนที่สับเปลี่ยนกระเป๋ากัน ตาเรียวสวยหันซ้ายหันขวาอย่างไม่มีอะไรทำ และเมื่อนึกขึ้นได้มือขาวจึงเลื่อนเปิดกระเป๋าตรงหน้าออกหยิบหนังสือเล่มหนาที่อยู่ข้างในหวังจะให้ช่วยฆ่าเวลาในการรอคอย

ปรัชญากับการดำเนินชีวิต

เรียวปากสีอ่อนขยับตามตัวหนังสือที่อยู่บนปกสีขรึม คาเมะขมวดคิ้วคิดภาพคนที่เป็นเจ้าของหนังสืออ่านยากแบบนี้ คงจะใส่แว่นหนาๆ หวีผมเรียบแปล้ ทับเสื้อในกางเกงทุกครั้ง ดีไม่ดีอาจจะนุ่งกางเกงสูงๆด้วยก็ได้.

เสียงหัวเราะสดใสดังออกมาทันทีกับภาพที่วาดไว้ในสมองตัวเอง แต่แล้วมันก็ต้องสะดุดลงเมื่อเสียงทุ้มหนักดังขึ้นตรงหน้าเขา

คุณคือเจ้าของกระเป๋าใบนี้ใช่ไหม เรียวหน้าสวยเงยขึ้นจากหนังสือตรงหน้า และเพียงสบสายตาคมร่างบางก็แทบจะนึกภาพที่เขาวาดไว้เมื่อครู่ไม่ออกแล้ว ชายหนุ่มที่เคยคิดว่าคงใส่แว่นหนากลับไม่มีสิ่งใดปิดกั้นสายตาคมสีเข้มสวย เรียวหน้าคมขาวจัดรับกับริมฝีปากอิ่มแดงที่ดูน่าหลงใหล ผมหนาถูกย้อมด้วยสีน้ำตาลทองที่ล้อแสงจนแสบตา หนำซ้ำการแต่งตัวก็ราวกับหลุดออกมาจากหนังสือแฟชั่นทำเอาคนเห็นต้องกลั้นหายใจไปชั่วครู่ทีเดียว

ว่าไง มัวแต่จ้องหน้าอยู่นั่นหล่ะ หลงเสน่ห์ฉันรึไง คนมาใหม่ยิ้มยั่วที่มุมปากและเพียงแค่นั้นคาเมะก็แทบจะไม่เหลือความชื่นชมในหน้าตาที่เทียบไม่ได้กับนิสัยยอดแย่นี่เลย

หลงตัวเอง!! คุณมาก็ดีแล้ว เอากระเป๋าคุณคืนไปแล้วก็เอาของผมคืนมาจะได้จบๆเรื่องกันซะที คาเมะหยัดยืนขึ้นอย่างโมโห ผลักกระเป๋าที่วางอยู่กลางโต๊ะไปให้พร้อมยื่นมือขอของตัวเองคืน

ชายหนุ่มหยักยิ้มอย่างชอบใจในอาการยั่วขึ้นของคนตัวเล็ก มือใหญ่ยื่นกระเป๋าคืนให้ตามที่เจ้าของขอ คาเมะดึงกระเป๋าตัวเองกลับมาแรงๆก่อนจะรีบเดินไปให้พ้นคนที่มีดีแค่หน้าตาอย่างเดียว

หน้าตาก็ดีไม่น่าชอบแต่งตัวเป็นผู้หญิงเลยนะ แต่ดูๆแล้วฉันว่าชุดนั้นก็เข้ากับเธอไม่เบา เสื้อแขนกุดเอวลอยอวดเอวคอด กางเกงขาสั้นที่อวดขาขาวๆนั่นพอใส่แล้วคงจะเซ็กซี่น่าดูเลย ร่างสูงทำเสียงแหบต่ำพูดอย่างจาบจ้วง ทั้งๆที่ไม่ได้ใส่ชุดที่ว่าแต่คาเมะกลับรู้สึกเหมือนกำลังใส่ชุดโชว์ผิวสวยให้ชายหนุ่มแทะโลมอย่างที่พูดจริงๆ

ร่างบางตัวชาหน้าตึงกับถ้อยคำที่ราวกับดูถูกสิ่งที่เขาชอบ คาเมะตวัดหน้ามองอย่างไม่พอใจ เรียวตาสวยกร้าวแข็งใส่คนที่ยืนยิ้มระรื่นไม่รู้ร้อนรู้หนาว

คุณ!! มารยาทแย่ที่สุด!! คุณแอบดูของในกระเป๋าผม!!  เสียงแหบแหวใส่ไม่สนใจสายตาประชาชีที่เริ่มจ้องมาที่พวกเขาเป็นจุดเดียว

มันก็หายกันแล้วนี่ นายก็แอบดูของในกระเป๋าฉันเหมือนกัน ชายหนุ่มเบนสายตาให้คาเมะมองตามหนังสือที่ยังคงวางอยู่บนโต๊ะและมันคงออกมาเองไม่ได้แน่ถ้าไม่มีใครหยิบออกมา

คาเมะหน้าชาวาบราวกับถูกตอกกลับด้วยคำพูดที่เจ็บแสบที่สุดทั้งที่ชายหนุ่มไม่ได้เอ่ยว่ากล่าวอะไรสักคำ อกบางสะท้อนขึ้นลงแรงๆอีกครั้งก่อนจะหุนหันออกไปจากร้านที่เขากลายเป็นจุดศูนย์รวมสายตาทันที

ชายหนุ่มยิ้มมองแผ่นหลังบางที่เดินเร็วๆออกไปจนพ้นร้านอย่างชอบใจ มือหนายกขึ้นกดโทรศัพท์มือถือในมือไปยังหมายเลขที่เขาแอบเมมมาจากเครื่องของคนตัวเล็ก ก่อนจะกรอกเสียงลงไปเมื่อมีคนรับสาย

ขอโทษนะครับพอดีผมติดธุระนิดหน่อยเลยมาถึงที่นัดช้า แล้วเจ้าของกระเป๋าเขาก็กลับไปแล้วไม่ทราบว่าคุณจะช่วยบอกที่อยู่ของเขาให้ผมทีได้ไหม ผมมีเรื่องที่ต้องใช้ของในกระเป๋านั่นวันนี้ด้วยสิ ร่างสูงบีบเสียงให้น่าสงสารก่อนจะต้องเผยยิ้มเจ้าเล่ห์ออกมาเมื่อคนขี้สงสารปลายสายหลงเชื่อเรื่องโกหกคำโตซะสนิทใจ

ขอบคุณมากนะครับ ไม่ได้คุณผมต้องแย่แน่ๆ จินตบท้ายด้วยประโยคขอบคุณอย่างสุดซึ้งก่อนจะตัดปลายสายทิ้งไป

ชายหนุ่มหยักยิ้มด้วยความยินดีอีกครั้งกับข้อมูลที่ได้มาซะละเอียดยิบ ก่อนจะกลายเป็นรอยยิ้มที่ดูเจ้าเล่ห์เหลือเกิน

ยินดีที่ได้รู้จักนะคาเมนาชิ คาซึยะ

x::x::x::x::x::x::x::x::x::x::x::x

ฮัดเช้ย!!  มือขาวที่กำลังไล่เช็ดความชื้นออกจากผมนุ่มต้องเปลี่ยนมาขยี้จมูกโด่งรั้นแรงๆเมื่อรู้สึกคัดจมูก เสียงใสพึมพำกับตัวเองก่อนจะไล่เช็ดผมที่ยังคงเปียกชื้นตามเดิม

จะเป็นหวัดรึไงนะ

~กิ๊ง~ก่อง~

ออดหน้าบ้านดังขึ้นให้ร่างบางต้องขมวดคิ้วน้อยๆ ....ดึกป่านนี้แล้วใครยังมาหาอีก....

คาซึยะไปเปิดประตูให้แม่หน่อยลูก เสียงคุณนายคาเมะนาชิดังขึ้นมาให้คาเมะต้องจำใจลงไปเปิดประตูให้คนที่มาไม่เกรงใจเวลาส่วนตัวของเจ้าของบ้าน

ครับ ร่างบางขานเบาๆตามมารยาทก่อนจะต้องตาโตเมื่อชายที่ยืนอยู่หน้าประตูคือคนที่เขาเพิ่งได้เคยเห็นไม่ถึงยี่สิบสี่ชั่วโมง

คุณ!! มาทำอะไรที่นี่!! คาเมะตวาดเสียงเบาเพราะกลัวคุณแม่คนสวยที่อยู่ข้างในจะได้ยิน

ถามได้ บ้านทั้งหลังฉันรู้จักนายคนเดียวฉันก็ต้องมาหานายสิ ร่างสูงยิ้มยียวนตอบให้คาเมะแทบจะแหวใส่ ถ้าไม่มีเสียงใจดีดังขึ้นซะก่อน

ใครมาลูกคาซึยะ คุณแม่ยังสาวเดินออกมาดูเมื่อลูกชายที่ใช้ให้มาเปิดประตูรับแขกหายเงียบไปเฉยๆ

เอ่อ...

สวัสดีครับคุณแม่ ผมชื่ออาคานิชิ จิน ครับ เป็นรุ่นพี่ของคาเมะเขา พรุ่งนี้คาเมะจะมีสอบผมก็เลยอาสามาติวให้น่ะครับ จินตัดบทชิงพูดก่อนร่างบางจะได้เอ่ยอะไร ชายหนุ่มโปรยยิ้มที่เต็มไปด้วยเสน่ห์ จนคุณแม่ยังแอบเคลิ้มตามไปด้วย

อย่างนั้นเหรอจ๊ะ ถ้าอย่างนั้นก็เข้ามาสิไม่ต้องเกรงใจนะ คาซึยะทำไมไม่เชิญพี่เขาเข้าบ้านล่ะลูกเด็กคนนี้หนิ อย่าถือสาเลยนะจ๊ะลูกคนนี้ไม่ค่อยได้เรื่องได้ราวแบบนี้แหละ คุณนายคาเมะนาชิดันลูกชายให้พาแขกขึ้นไปคุยที่ห้องก่อนจะรีบเข้าครัวไปหาของว่างมาให้รุ่นพี่ของลูกชายที่หล่อร้ายกาจเหลือเกิน

ร่างสูงเดินตามคนตัวบางที่กระแทกเท้าเป็นว่าเล่นก่อนจะมาหยุดอยู่ที่ห้องนอนสีขาวซึ่งตัดกับของตกแต่งส่วนใหญ่ที่เป็นสีดำ รวมถึงชุดที่เขาเพิ่งจะได้เห็นวันนี้ก็ถูกแขวนเอาไว้เป็นเครื่องตกแต่งห้องอีกชิ้นหนึ่ง และเพียงแค่ประตูงับปิดลง เสียงเข้มๆก็ดังขึ้นทันที

คุณมาทำไม

.

คาเมะตวัดมองอย่างโมโหเมื่อคนที่ไม่ได้รับเชิญถือดีเดินชมห้องเขาราวกับอยู่ในพิพิธภัณฑ์

นี่!! ใครใช้ให้คุณมายุ่งกับของๆผมกัน มือขาวดึงมือใหญ่ที่จับลงบนโปสเตอร์สุดหวงที่ถูกติดอยู่ข้างผนังห้องออกทันทีที่เรียวตาสวยเหลือบไปเห็น

อยากจับมือฉันก็บอกกันดีๆก็ได้ ฉันไม่คิดค่าสึกหรอหรอก จินยึดมือขาวที่เข้ามาสัมผัสไว้แน่นให้คนตัวเล็กต้องควันออกหูกับคำพูดที่หลงตัวเองสุดๆ แต่อีกเสี้ยวนึงเค้ากลับอดใจเต้นไม่ได้กับสายตาคมเจ้าชู้ที่มองมา

ทุเรศ!! คนอะไรหลงตัวเองที่สุด นี่!! ปล่อยนะ!!  คาเมะกระชากมือออกแรงๆแต่ทำยังไงมือหนาแน่นนี่ก็ไม่ยอมหลุด จินหัวเราะอย่างชอบใจกับคนดื้อหัวรั้นแต่ก็น่ามองไปซะหมด

จะปล่อยหรือไม่ปล่อย!! คาเมะขู่เสียงเข้มแต่ชายหนุ่มก็ยักไหล่อย่างไม่สะทกสะท้าน เรียวตาสวยสบมองอย่างแค้นเคืองหอบหายใจเข้าลึกๆอีกครั้งก่อนจะทุ่มแรงทั้งหมดที่มีดึงมือตัวเองออกมา แต่แล้ว....

เป็นไงกันบ้างลูก อ่านหนังสือไปถึงไหนแล้ว เสียงหวานของคุณนายคาเมะนาชิดังพร้อมกับประตูที่เปิดออก และเหมือนรู้แกวมือหนาปล่อยมือเล็กของคนตัวบางออกพอดีกับจังหวะที่คาเมะกระชากตัวเองซะสุดแรงจนต้องกลิ้งลงไปกับพื้นเพราะแรงที่สะท้อนกลับมาที่ตัวเองเต็มๆ

คาเมะลงไปนอนหงายหลังอยู่กับพื้น ดีที่พื้นห้องถูกปูด้วยพรมนุ่มไม่อย่างนั้นเขาคงจุกจนพูดไม่ออกไปแล้ว แต่ถึงจะไม่เจ็บขนาดนั้นแต่มันก็เจ็บเพราะเจ้าคนหน้าด้านนี่อยู่ดีนั่นแหละ!!!

อ้าวคาซึยะ ทำไมลงไปนอนอย่างนั้นล่ะลูก คุณแม่หันมองลูกชายที่ลงไปนอนหงายไม่เป็นท่าก็ต้องถามออกมา

พอดีเมื่อกี้เราเล่นมวยปล้ำกันอยู่น่ะครับ จินแก้ตัวออกมาแทนคนที่ดูยังเจ็บจนหาเหตุผลไม่เจอให้ผู้เป็นแม่พยักหน้าเข้าใจ

อย่าเอาแต่เล่นกันนะจ๊ะ พรุ่งนี้มีสอบไม่ใช่เหรอคาซึยะ ขยันอ่านหนังสือเข้านะพี่เขาอุตส่าห์มาติวให้แล้ว คุณแม่ส่งสายตาดุให้ทีหนึ่งก่อนจะออกไปให้ความส่วนตัวกับลูกชายโดยไม่รู้เลยว่าเจ้าตัวน่ะไม่ต้องการ

คาเมะมองคนที่ยืนอยู่กลางห้องตาเขียวปั้ด เขาอยากตะโกนบอกเหลือเกินว่าไม่รู้จักหมอนี่สักนิด ชื่ออะไรก็ยังไม่รู้เลย แล้วทำไมเขาต้องมาอดทนกับคนที่ไม่รู้จักและไม่อยากจะรู้จักด้วย!!

คุณมาที่นี่ทำไม..ต้องการอะไรกันแน่ คาเมะข่มอารมณ์ให้สงบถามออกไปเสียงเรียบ แต่ชายหนุ่มก็ยังไม่ยอมบอกเหตุผลอยู่ดี

เรียกคุณๆอยู่นั่นแหละ เสียมารยาทจัง ฉันชื่ออาคานิชิ จิน จะเรียกพี่จินก็ไม่เลวนะ ร่างสูงหยักยิ้มชวนโมโหแถไปเรื่องอื่นไม่ยอมตอบคำถามที่เจ้าของบ้านคาดคั้นตั้งแต่เขามาถึง

ใครสนกัน อยากเรียกแบบไหนผมก็จะเรียกแบบนั้น คาเมะเชิดหน้าขึ้นสูงไม่ยอมทำตามที่อีกคนต้องการและนั่นยิ่งทำให้ชายหนุ่มชอบใจในความพยศที่น่ากำหลาบให้อยู่หมัด

ก็ตามใจ นี่ที่รัก...คุณแต่งคอสแบบนี้มานานแล้วเหรอ จินเดินไปที่ชุดซึ่งถูกแขวนไว้ก่อนจะพลิกมองอย่างพิจารณา แต่นั่นไม่ทำให้คาเมะต้องควันออกหูเท่ากับสรรพนามที่ร่างสูงจงใจเรียก

ใครใช้ให้คุณเรียกผมแบบนั้น!! ร่างบางถลึงตาอย่างโมโหแต่แก้มใสกลับแดงปลั่งให้จินยิ่งยิ้มอย่างพอใจ

ฉันอยากเรียกแบบไหนฉันก็จะเรียกแบบนั้น เข้าใจไหมจ๊ะที่รัก... จินทำเสียงหวานหยดให้ร่างบางต้องขนลุก หน้าหวานงอเง้าที่ไม่สามารถตอบโต้คนหน้าหนาที่อยู่ดีๆก็มาบุกรุกบ้านเขา

คุณจินผมจะถามอีกครั้งคุณต้องการอะไร คาเมะกัดฟันพูดอย่างที่อีกคนอยากได้ยิน ให้ตายเถอะทำไมเขาต้องมายอมแพ้ให้ใครก็ไม่รู้ด้วย!!!!

ชายหนุ่มเผยยิ้มพอใจก่อนจะนั่งลงใกล้กับคนตัวบางให้คาเมะต้องเขยิบออกกับความใกล้ชิดที่เกินควร

อย่างนี้ค่อยน่าฟังหน่อย ฉันอยากรู้ว่าเธอแต่งคอสมานานแล้วใช่ไหม ร่างบางกลอกตามองงงๆแต่ก็พยักหน้ารับออกมา

ฉันก็แค่อยากลองแต่งบ้าง เธอช่วยสอนฉันหน่อยสิ จินส่งแววตาขอร้องเหมือนลูกแมวตัวน้อยจนคาเมะต้องเมินหน้าหนีจากสายตาอ้อนตรงหน้า

......จะสายตาคมปลาบอย่างเจ้าชู้ หรือสายตาขี้อ้อนแบบเด็กๆ ทำไมถึงได้หวั่นไหวไปซะทุกครั้งที่ได้มองด้วยนะ!!!.....

เรื่องนั้นทำไมต้องมาถามผมด้วย เพื่อนคุณไม่มีรึไง วงหน้าขาวยังคงไม่ยอมหันมาสบตา แต่ร่างสูงก็ไม่ยอม มือหนาเชยคางมนให้หันมาสบตาแต่โดยดี

แค่เธฮคนเดียว.........คนที่ฉันรู้จักแล้วแต่งคอสมีแค่เธอคนเดียว คาเมะหัวใจวูบไหวไปกับคำขึ้นประโยค ยิ่งสายตาคมที่จริงจังนั้นราวกับบอกว่ามีเพียงเขาคนเดียว แต่พอฟังจนจบฟันคมก็ต้องขบลงบนริมฝีปากบางน้อยๆที่หลงคิดอะไรบ้าๆแบบนั้น ทำไมจะต้องใจเต้นด้วย....เขาเกลียดขี้หน้าเจ้าคนปากเสียหลงตัวเองนี่ไม่ใช่รึไง!!

ก็ได้สอนก็ได้ เอามือออกได้แล้ว คาเมะปัดนิ้วยาวที่สัมผัสอยู่ที่คางออก และร่างสูงก็ไม่ขัดอะไร

คุณก็แค่ไปที่ร้านแล้วก็ซื้อชุดมา ท่าทางคุณคงจะรวยนี่ แบบคุณซื้อได้สบายไม่ต้องทำเองหรอก หน้าเรียวสวยเชิดขึ้นอธิบายอย่างคนมีประสบการณ์สูงกว่า

เอ๋...ชุดทั้งหมดนี่เธอตัดเองงั้นเหรอ จินที่ถือวิสาสะเปิดตู้เสื้อผ้าที่มีชุดคอสแบบต่างๆเต็มไปหมดก็ต้องตาโต

ใช่ สวยใช่ไหมล่ะ คาเมะยิ้มอย่างภูมิใจจนลืมต่อว่าคนที่เปิดตู้ดูโดยไม่ได้รับอนุญาต

เธอตัดชุดให้ฉันบ้างได้ไหม ใบหน้าคมหันมายิ้มอ้อนๆให้ และเป็นอีกครั้งแล้วที่คาเมะต้องรีบเบือนหน้าหนีสายตาคู่นั้นทั้งๆที่ไม่มีเหตุผลจะต้องหลบสักนิด

เรื่องอะไรล่ะ คุณก็ไปซื้อเอาเองสิ จ้างคนอื่นตัดก็ได้

ฉันอยากให้เธอทำหนินะคาเมะนะ

ไม่

คาเมะขอร้องล่ะ

ไม่

ที่รักตัดให้ผมเถอะนะ จินงัดไม้ตายมาใช้และมันก็เรียกหน้าแดงระเรื่อบนผิวขาวใสได้ทันที

ห้ามเรียกแบบนั้น!! คาเมะหน้าแดงจัดเอามือปิดหูกั้นเสียงแต่มันก็ยังเล็ดลอดมาให้ได้ยินจนได้

ที่รักทำให้ผมหน่อยนะครับ นะ..ที่รัก..น๊า

โอ๊ย!! พอแล้ว..ทำให้ก็ได้ คาเมะสะบัดตัวอย่างหงุดหงิด ผิดกับจินที่ยิ้มกว้างอย่างดีใจก่อนจะรีบปรี่เข้าไปใกล้คนตัวบาง

คุณจินคุณจะเข้ามาใกล้ผมทำไม คาเมะมองตาขวางเขยิบหนีคนที่กระแซะมานั่งใกล้

ก็จะให้วัดตัวไง จินยิ้มทะเล้น และคาเมะก็ต้องลุกไปหยิบสายวัดมาอย่างเลี่ยงไม่ได้

ลุกขึ้นสิ ร่างบางสั่งเสียงเหวี่ยงแต่คนรับคำสั่งกลับยิ้มร่ายอมทำตามอย่างว่าง่าย

ร่างสูงยืนขึ้นเต็มความสูงพร้อมกางมือออกให้ความร่วมมืออย่างดี คาเมะมองคนที่ยืนหน้าตากรุ้มกริ่มแล้วก็ต้องเม้มปากแน่น ร่างบางเลือกที่จะเดินไปวัดไหล่จากด้านหลังเป็นที่แรกพร้อมจดตัวเลขยุกยิกลงในกระดาษขาว แขนเรียวยื่นสอดใต้แขนแกร่งมาด้านหน้าเมื่อที่ต่อไปที่ต้องวัดคืออกกว้าง

ฮึๆ เพิ่งเคยเห็นเขาวัดตัวกันจากด้านหลัง จินแซวขึ้นเมื่อคนที่วุ่นวัดตัวคงจะปักหลักวัดจากข้างหลังเขา

อย่าพูดมาก ผมมีวิธีของผมแล้วกัน คาเมะค้อนควับให้แม้ว่าเจ้าตัวจะไม่เห็น แต่ก็อดจะยอมรับไม่ได้เลยว่าเขาไม่กล้าที่จะวัดตัวทางด้านหน้าจริงๆ สายตาคมที่มองมานั้นมันกำลังทำให้เขาไม่เป็นตัวของตัวเอง

เธอกลัวฉันเหรอคาเมะ เสียงทุ้มลึกแฝงแววท้าทายอย่างชัดเจนและแน่นอนว่าจินตั้งใจจะยั่วยุคนพยศที่เกลียดความพ่ายแพ้อย่างจงใจ

ใครกลัวกัน !!! ทำไมผมจะต้องกลัวคุณด้วย คาเมะเลือดขึ้นหน้าทันทีได้ยินแต่เสียงวิ๊งๆอยู่ในหัว ไม่มีทางที่คาเมนาชิคนนี้จะยอมให้ใครมาดูถูกง่ายๆ

ก็ท่าทางเธอมันก็บอกอยู่ชัดๆ ที่วัดตัวแบบนี้เพราะกลัวจะตกหลุมรักฉันรึไง จินยังคงกวนอารมณ์อย่างต่อเนื่องและมันก็เห็นผลทันตาเมื่อร่างบางๆย้ายตัวเองกลับมายืนอยู่ต่อหน้าชายหนุ่มทันที

ฝันไปเถอะใครจะหลงรักคนหลงตัวเองแบบคุณ คาเมะเบะปากให้ก่อนจะเริ่มทำหน้าที่อีกครั้ง

แขนเรียวสอดเข้าใต้แขนแกร่งแบบเดิมเพียงแต่ครั้งนี้เขากำลังเผชิญหน้าอยู่กับนายแบบที่ถูกวัดตัว เพราะอกที่กว้างและหนาของชายหนุ่มทำให้แขนเรียวต้องยื่นปลายสายวัดไปจนสุดแขนราวกับโอบกอดชายหนุ่มอย่างเต็มใจซะเอง วงหน้าสวยที่แนบอยู่กับแผ่นอกกว้างต้องแดงจัดเพราะรับรู้ถึงแรงเต้นถี่ที่ดังอยู่ข้างหู คาเมะรีบดึงปลายสายให้พอดีก่อนจะดันตัวออกห่างแต่มือหนาที่เคยกางออกกลับจับยึดตัวเขาไว้ให้ค้างอยู่ที่เดิม

อกฉันกว้างเท่าไหร่กัน จินพ่นถามใกล้ใบหูขาวให้ร่างบางต้องเกร็งเขม็งจนชาทั้งตัว

วะ...วัดเสร็จเดี๋ยวคุณก็รู้เองแหละ คาเมะก้มหน้าลงต่ำไม่เงยมามองอะไรทั้งนั้น ใจดวงน้อยเต้นรัวไปตามความใกล้ชิดที่กินเวลายาวนานเพราะแรงฉุดรั้งจากร่างสูง มือเรียวสั่นน้อยๆเมื่อลมหายใจร้อนยังคงรินรดอยู่ตามใบหูและซอกคอหอมกรุ่นไม่ห่าง....ทำไมต้องรู้สึกแบบนี้ด้วย....ความรู้สึกที่เหมือนลอยอยู่กลางอากาศ....คุณกำลังทำอะไรกับผมกันคุณจิน....

งั้นก็วัดต่อเถอะ ชายหนุ่มคลายมือที่จับคาเมะเอาไว้ แต่เพียงแค่นั้นขาเรียวที่สั่นเมื่อไร้การพยุงมันก็ทรุดลงทันที คาเมะหน้าแดงฉาดกับท่าทางอ่อนเปลี้ยแค่อยู่ในอ้อมกอดคนตรงหน้าเท่านั้น แต่เขาก็เร็วพอที่จะทำท่าเป็นวัดความยาวของขาแทน

ร่างบางนั่งคุกเข่ากับพื้นลากสายวัดให้ยาวจากเอวจนถึงข้อเท้า และเรียวหน้าสวยที่ก้มๆเงยอยู่ระดับเอวนั้นก็ทำเอาจินต้องขบกรามแน่นข่มความต้องการที่เกิดกับคนหน้าสวยที่ไม่รู้ตัวเลยว่ากำลังยั่วอารมณ์เขาเพียงใด เมื่อวัดเสร็จคาเมะก็เงยหน้าขึ้นมองคนตัวหนาที่สั่นน้อยๆอย่างสงสัย ใบหน้าคมแดงเข้มแต่กลับดูเซ็กซี่อย่างบอกไม่ถูก คาเมะลุกขึ้นยืนก่อนจะหันหน้าไปอีกทางเมื่อแค่เห็นใบหน้านั้นก็ทำเอาเขาใจเต้นแปลกๆ

เสร็จแล้ว

จินผ่อนลมหายใจยาวๆ ค่อยๆหลับตาลงช้าๆสะกดอารมณ์ความต้องการอย่างยากเย็น และเพียงไม่นานเสียงทุ้มก็ดังขึ้นเรียกให้คนหน้าหวานที่ยืนหันหลังปรับหัวใจที่เต้นรัวอยู่ต้องหันมามอง

สอนฉันแต่งหน้าด้วยสิ จินยิ้มอย่างนึกสนุกเมื่อนึกไปถึงเครื่องสำอางที่เขาเห็นมันอยู่ในกระเป๋าของร่างบาง

อะไรกัน ให้ตัดชุดให้แล้วยังต้องสอนแต่งหน้าอีกเหรอ คาเมะโวยวายออกมาบ้างเมื่อคนที่เขาอุตส่าห์ยอมลดให้เริ่มจะได้ใจ

ก็มันต้องแต่งหน้าด้วยไม่ใช่รึไง ไม่งั้นมันก็ไม่ครบขั้นตอนน่ะสิ ร่างสูงอ้างเหตุผลที่ฟังขึ้นให้คาเมะต้องอ่อนใจ

ร่างบางถอนหายใจหน่ายๆออกมาก่อนจะทำใจคิดซะว่าต้อนรับสมาชิกใหม่เข้าสู่วงการละกัน

ก็ได้...แต่ผมจะสอนแค่ครั้งนี้ครั้งเดียวนะ คาเมะยื่นคำขาดและร่างสูงก็รีบพยักหน้ารับข้อตกลงทันที

เจ้าของห้องเดินไปหยิบเครื่องสำอางครบสุดมาวางไว้บนพื้นพรมกลางห้อง ก่อนจะเริ่มลงมือสอนลูกศิษย์ตัวโตๆที่นอกจากจะหาเรื่องมาให้เขาต้องปวดหัวแล้วยังขยันทำเขาใจเต้นไม่หยุดอีก

เอานี่คาดผมไว้ก่อนมันจะได้ไม่ลงมาเกะกะ คาเมะยื่นคาดผมผ้าสีขาวให้แต่ร่างสูงกลับดันกลับคืน

ถ้าแต่งให้ฉัน ฉันจะรู้ได้ไงว่ามันต้องทำยังไง คาเมะแต่งตัวเองสิแล้วฉันจะได้ทำตามได้ไง จินเสนอความคิดออกมาและคาเมะก็ต้องพยักหน้าเห็นด้วยกับข้อเสนอ

ก็ได้ มือขาวหยิบผ้าคาดผมมาดันรวบเก็บผมที่ลงมาปรกหน้าสวยเผยให้เห็นหน้าเรียวใสที่ไม่มีอะไรมาขวาง คิ้วเรียวยาวรับกับนัยน์ตารีสีน้ำตาลอ่อนสวยที่ล้อมรอบด้วยแพขนตายาวงอน ริมฝีปากบางสีเรื่ออ่อนราวกับกลีบของดอกซากุระ ผิวขาวใสจนเห็นสีเลือดฝาดที่ฉาบอยู่ข้างสองแก้ม...ใบหน้าสวยที่ดึงดูดเหลือเกิน....

ก่อนอื่นต้องลงแป้งก่อนนะ ก็ทำแบบนี้นะเข้าใจไหม จินสะดุ้งน้อยๆกับเสียงใสที่เริ่มอธิบายขั้นตอนโดยไม่รู้ตัวเลยว่าถูกลอบมองอย่างหลงใหลขนาดไหน

จากนั้นก็มาเขียนตา ใช้อายลายเนอร์นี่วาดลงไปแบบนี่นะ คุณครูคนสวยตั้งอกตั้งใจอธิบายทุกขั้นตอนถี่ยิบและจินก็พยักหน้ารับไปตามเรื่องเท่านั้น เพราะเขาไม่ได้ต้องการจะแต่งคอสอย่างที่บอกกับร่างบางจริงๆ แต่จุดประสงค์น่ะคือคนหน้าหวานที่ยังไม่รู้ตัวนี่ต่างหาก

เสร็จแล้ว สุดท้ายก็ปาก...เอาสีนี้แล้วกัน มือขาวเลือกหยิบลิปสติกสีเข้มขึ้นมาก่อนจะค่อยๆแต้มทาลงบนเรียวปากบาง

เสร็จแล้ว เสียงใสเอ่ยอย่างดีใจก่อนจะหันมาให้คนฝึกหัดเห็นเต็มตา

ลิปสติกสีนี้สวยจัง เสียงทุ้มชมออกมาให้เจ้าของต้องยิ้มกว้าง

ใช่ม๊า...คุณก็ลองทาดูสิ คาเมะยิ้มหวานให้พร้อมชักชวนให้ลองทาดูบ้าง

ได้เหรอ

ได้สิผมไม่ใช่คนหวงของขนาดนั้นนะ

และเพียงสิ้นคำอนุญาตริมฝีปากอิ่มก็ฉกฉวยลงบนเรียวปากนุ่มที่แต้มสีเข้มทันที คาเมะตาโตตกใจกับสัมผัสที่ได้รับ มือขาวกำแน่นที่ชายเสื้อผ้าหนาของชายหนุ่มอย่างต่อต้าน แต่ริมฝีปากร้อนที่อ่อนโยนและออดอ้อนก็ทำให้ความแข็งขืนเมื่อครู่หายไปหมดสิ้น เรียวปากบางโอนอ่อนไปตามการชักนำของอีกฝ่ายยอมแม้กระทั่งให้ลิ้นหนาได้เข้ามาค้นหาความหวานที่ถูกซ่อนไว้ในโพรงปากเล็กอย่างไม่ขัดขืน เสียงหายใจเริ่มแรงจนหอบสะท้านเมื่อการพัวพันในช่องปากร้อนยาวนานจนแทบจะหมดลมหายใจ

จินค่อยๆผละออกช้าๆเมื่อคนตัวเล็กเริ่มดิ้นรนเรียกหาอากาศเข้าปอด ร่างสูงเชยคางคนที่เหนื่อยหอบขึ้นสบตาคม ใบหน้าใสแดงระเรื่อด้วยแรงอารมณ์ที่ถูกปลุกเร้า และเรียวตาสวยก็หวานเชื่อมซะจนละสายตาไม่ได้

เธอว่าฉันเหมาะกับลิปสีนี้รึปล่าวคาเมะ จินกระเซ้าให้ร่างที่ต้องอิงกายอยู่ในอ้อมกอดของเขาต้องตวัดมองอย่างเคืองๆ และที่น่าเจ็บใจก็คือลิปสีเข้มที่เคยแต่งแต้มอยู่ที่ริมฝีปากของคาเมะตอนนี้มันก็ถูกเคลือบอยู่บนริมฝีปากอิ่มอย่างที่จินพูดจริงๆ

ใครใช้ให้คุณทำแบบนี้คุณจิน!!!  คาเมะผละออกจากอ้อมแขนแกร่งทันทีที่ได้สติกลับคืน แม้จะรู้สึกดีกับรสจูบที่ร่างสูงหยิบยื่นให้แค่ไหนแต่มันก็คนละเรื่องกับที่อยู่ดีๆจินก็มาขโมยจูบแรกของเขา

ถามได้ก็เธอบอกเองว่าให้ฉันลองทาดู ร่างสูงหลิ่วตาอย่างเจ้าเล่ห์เรียกใบหน้าแดงจัดเพราะอารมณ์โกรธจากร่างบางทันที

ผมหมายถึงทาจากแท่งลิปสติกต่างหากเล่า!!  อยู่ดีๆเสียงใสที่เคยแหวเข้มก็สั่นเครือจนจินต้องเงยหน้ามองคนที่เพิ่งพยศอยู่เมื่อครู่

เรียวหน้าขาวบิดเบ้อย่างสุดจะห้ามความแค้นใจ เรียวตาสวยก็เอ่อคลอด้วยน้ำตาแต่คนที่เกลียดการยอมแพ้ก็ยังไม่ยอมให้มันรินไหลออกมา

คาเมะร้องไห้ทำไม จินตกใจที่เห็นคนที่โกรธเร่าๆอยู่เมื่อครู่จู่ๆก็จะกลายเป็นคนขี้แยซะเฉยๆ

ทำไมคุณต้องแกล้งผมด้วย สนุกนักรึไง นั่นจูบแรกของผมนะ!!! คาเมะตัดพ้อออกมาอย่างสุดจะทน และตอนนี้เขาก็ห้ามน้ำตาที่เอ่อจนเต็มหน่วยตานี่ไม่ได้อีกแล้ว

จินเข้าไปกอดปลอบโยนคนหัวดื้อเข้มแข็งแต่กลับอ่อนไหวกับความรัก มือหนาลูบเส้นผมดำนุ่มมือเบาๆ

แล้วใครบอกว่าฉันแกล้งนายล่ะ จินกระซิบเสียงอ่อนข้างหูขาว และใบหน้าที่เปื้อนน้ำใสก็ต้องเงยมองทันที

แล้วคุณทำแบบนี้ทำไมล่ะ ทำไมต้องเข้ามาในชีวิตผมด้วย เรียวตาสีน้ำตาลอ่อนสั่นระริกยามสบนัยน์ตาคมเข้ม และแววตาใสนั้นก็เร่งรัดคำตอบโดนเจ้าของไม่ต้องถามย้ำ

ก็เพราะฉันจะเอากระเป๋ามาคืนนายน่ะสิ จินยิ้มทะเล้นให้ แต่อีกคนไม่ขำ คาเมะทำท่าจะผละออกจากอ้อมกอดแต่จินก็กลับกระชับเอาไว้ไม่ยอมให้ห่างไป

โกหกน่า.....โธ่เอ๊ย! นี่ฉันต้องพูดจริงๆเหรอ....นายไม่รู้สึกบ้างรึไงน๊า.....ฉันก็แค่หลงรักคนตัวเล็กที่ถือกระเป๋าใบโตที่เหมือนกับของฉันซะเต็มเปาน่ะสิ จินก้มมองร่างเล็กในอ้อมกอดที่หน้าแดงเถือกเป็นลูกตำลึงอีกครั้งก่อนจะกอดแน่นๆส่ายไปส่ายมาแกล้งร่างบางที่หัวเราะเสียงใส

ทำไมน่ารักอย่างนี้น๊า... จินยิ้มมองหน้าหวานที่ส่งยิ้มตอบมาด้วยความรักก่อนจะก้มลงกระซิบถามที่ข้างหูขาวเพิ่มรอยความอายไม่ให้จางไปจากหน้าสวย

รู้เหตุผลแล้วทีนี้ฉันจะทำอะไรก็ได้ใช่ไหม

จินยิ้มเจ้าเล่ห์ส่งสายตาเจ้าชู้ให้ร่างบางก่อนจะก้มลงต่ำเลิกเสื้อนอนตัวบางขึ้นก้มสัมผัสกับผิวเนื้ออุ่นเรียบตรงหน้าท้องแบนราบ

นายเคยเพ้นท์ตัวรึปล่าวคาเมะ

อ๊ะ! คุณจินอย่านะ คาเมะตาโตผลักคนที่กำลังลากริมฝีปากอิ่มร้อนอย่างย่ามใจไปทั่ว

เรามาลองใช้ลิปสติกเพ้นท์ตัวกันเถอะนะ ^^

คาเมะคงจะไม่คัดค้านอะไรแถมยินดีอีกต่างหากถ้าการเพ้นท์ตัวนั้นจะใช้สีจากแท่งลิปสติกแทนที่จะเป็นสีลิปสติกจากริมฝีปากของคนเจ้าเล่ห์อย่างอาคานิชิ จิน

......แล้วอย่างนี้เต่าน้อยของเราจะไปสอบพรุ่งนี้เช้าไหวไหมเนี่ย( คุณแม่ฝากความเป็นห่วงค่ะ ^^)

THE END.

SPECIAL SCENE ::

คาเมะนายเชื่อเรื่องพรหมลิขิตรึปล่าว ร่างสูงที่นอนทอดแขนแกร่งให้ร่างบางในอ้อมกอดนอนหนุนถามขึ้นเมื่อร่างที่หอบจนตัวโยนเมื่อครู่สงบลงแล้ว (คงไม่ต้องให้บอกใช่ไหมคะว่าเกิดจากอะไร >///<)

ถามทำไมเหรอ ? หน้าขาวใสที่แนบอยู่กับอกอุ่นเงยขึ้นมาส่งสายตาบ้องแบ๊วให้

เถอะน่า...ตอบหน่อยสิ จินจูบลงเบาๆที่หน้าผากมนอ้อนให้ตอบคำถาม

ไม่เชื่อหรอก คนหน้าหวานอมยิ้มน้อยๆอย่างมีความสุขก่อนจะซบลงบนอกอุ่นอีกครั้ง

ฉันก็ไม่เชื่อเหมือนกัน

อ้าว...แล้วคุณจินจะถามทำไม คนตัวเล็กเสียงเข้มขึ้นเล็กน้อยเป็นการเตือนว่าม้าพยศตัวนั้นกำลังจะกลับเข้าร่างแล้ว

ก็แค่อยากรู้เฉยๆ นอนเถอะเหนื่อยไม่ใช่เหรอ หรือยังมีแรงอยู่อีก.... เสียงทุ้มลากยาวสื่อความในให้คาเมะต้องรีบตวัดผ้าห่มขึ้นคลุมการพร้อมหันหลังให้คนทะลึ่งทันที

จินอมยิ้มในความน่ารักก่อนจะกอดกระชับร่างบางจากด้านหลังเพิ่มไออุ่นให้ แต่เพียงครู่ร่างที่เคยหันหลังก็หันกลับมาทางเดิม ใบหน้าสวยยิ้มหวานเยิ้มให้คนรักอีกครั้งก่อนจะขยับเข้าใกล้ซุกอยู่ในอกกว้างเพื่อเข้าสู่ห้วงนิทราสักที

จินก้มลงจูบผมนุ่มหอมอย่างแสนรักก่อนจะหลับตามกันไปเก็บเรื่องเหตุผลที่เขาไม่เชื่อในพรหมลิขิตไว้กับตัวเพียงคนเดียว

คาเมะคงไม่มีวันได้รู้ว่าเรื่องสับกระเป๋าที่ร่างบางคิดว่าเพราะความเอ๋อของตัวเองนั้น แท้จริงแล้วมันเป็นเพราะผู้ชายเจ้าเล่ห์ที่หาทางเข้าใกล้คนที่เป็นรักแรกพบต่างหาก

.......เพราะฉะนั้นเรื่องพรหมลิขิตอะไรนั่นน่ะไม่เชื่อหรอก...ผมเชื่อแต่จินลิขิตเท่านั้น........^^

THE END AGAIN..

จบไปแล้วฟิคที่มีกลิ่นของ J-rock หน่อยๆ ก็เราอยากเห็นน้องเมะลุกขึ้นมาแต่งแบบนั้นบ้างอ่ะ

คงจะเซ็กซี่น่าดู >///< 

ก็ชอบไม่ชอบยังไงก็ช่วยเม้นท์บอกกันด้วยนะคะ^^

ขอบคุณคนเม้นท์คนอ่านทุกคนมากค่า